Het Delft van Toen: Ellen van Schoten

DELFT – Wanneer Ellen van Schoten door onze geliefde stad wandelt, lijkt het wel een kunstwerk. Het zachte licht glijdt over de eeuwenoude stenen, tekent schaduwen langs trapgeveltjes en laat de grachten fonkelen. Ze blijft vaak even staan om de ronding van een brug, de harmonie van ramen of het spel van weerspiegelingen te vangen en te tekenen. Naar aanleiding van haar tekeningen schreef ze het boek ‘De jongen die zijn stem verloor’. 

Door: Doris Steijger

Delftse tekenaar
Ellen verhuisde naar Delft toen ze aan de Erasmus Universiteit ging werken als vice-voorzitter. Daarvoor woonde ze zestien jaar in Haarlem, óók een historische stad, maar toch voelde Delft vanaf het begin als de juiste plek. ‘Ik hou van mooie oude steden, die hebben iets bijzonders. Dan kan je de geschiedenis als het ware voelen,’ vertelt ze .

Delft bood haar precies wat ze zocht: architectuur met karakter, straten die verhalen vertellen en gezellige hoekjes. Het is die gevoeligheid voor het verleden, meer nog: voor schoonheid, die zich in haar tekeningen vertaalt. Ze tekent wat haar raakt, en Delft raakt haar dagelijks.

Van schetsen naar een verhaal
Op een dag besloot Ellen dat ze haar tekeningen publiekelijk wilde maken. Dit zou in boekvorm worden, nu alleen nog een verhaal erbij. Ze bekeek haar stapels tekeningen van niet alleen Delft, maar onder andere ook Engese steden als Cantabury en Oxford. Het boek ontstond vanuit de tekeningen. De verhaallijn, over een jongetje dat door verschillende steden reist en telkens nieuwe kathedralen bezoekt, kwam pas later. ‘Het verhaal heb ik later gemaakt om die tekeningen aan elkaar te kunnen verbinden,’ legt ze uit. Die aanpak is bijzonder: waar de meeste auteurs met een plot beginnen, begon Ellen met beelden.

Op zoek in Delft
In haar boek ‘De jongen die zijn stem verloor’ dwaalt Willem door de stad, zijn ogen zoekend naar zijn verdwenen zangstem. In het boek dwaalt hij ‘rond… terwijl hij de grachten, de historische panden en de indrukwekkende torenspits van de Oude Kerk bewondert’. Die zintuiglijke manier van kijken is precies wat Ellen zelf drijft. ‘Het imposante silhouet van het Stadhuis kwam steeds dichterbij. Het vertrouwde beeld van dit gebouw werkte op een vreemde manier geruststellend. Het Stadhuis had zoveel doorstaan— branden, heropbouw, eeuwen van veranderingen..’, schrijft ze in haar boek. De totstandkoming van het verhaal bleek een uitdaging.

Hoe komt een jongen immers van de ene naar de andere stad in het Verenigd Koninkrijk? ‘Ik heb hem in Newcastle zonder kaartje op een trein gezet. Maar ik dacht, dat kan ik toch niet door heel Engeland blijven doen,’ vertelt ze lachend . De oplossing? Een priester met een auto. Een simpele vondst, maar tekenend voor haar creatieve proces.

Boekendoop
Toen was het moment eindelijk daar Ellen staat voor De Omslag, met zijn herkenbare gevel en verlichte etalages. Binnen klinkt verwachtingsvol geroezemoes in de Delftse boekhandel. Stralend stapt ze binnen om haar boek te presenteren aan de mensen in de stad tijdens een officiële ‘boekendoop’. ‘Echt geweldig om hier te staan en mijn boek te kunnen voordragen.’ Ellen hoopt dat lezers genieten. Van het verhaal, maar vooral van de tekeningen. En dat ze nieuwsgierig blijven, net zoals haar personage Willem.

Die nieuwsgierigheid herkent ze zelf maar al te goed. Het is dezelfde nieuwsgierigheid die haar door Delft laat dwalen met schetsboek in hand. Die haar doet stilstaan bij een pand dat ze al honderd keer zag, maar dat vandaag net iets anders in het licht valt. Het is een boek voor wie van Delft houdt. Want hoe ver het verhaal van Willem ook reist, het wordt steeds gedragen door de blik en het hart van iemand die haar thuis vond in deze historische stad.