Het Delft van Toen: Andy van den Dobbelsteen

DELFT - Toen Andy van den Dobbelsteen in 1986 op zijn achttiende naar Delft kwam, had hij geen idee dat de stad hem nooit meer los zou laten. Wat begon als een studieavontuur groeide uit tot een levenslange verbondenheid met de stad, de universiteit en het thema dat zijn loopbaan zou gaan bepalen: duurzaamheid.

Door: Doris Steijger

Kijk links van je…
‘Toen ik hier kwam in ’86,’ vertelt Andy ‘was de Technische Hogeschool nog maar net naar Technische Universiteit veranderd, er waren toen ongeveer 12.000 studenten. Nu zijn het er 28.000, dat is wel een flinke groei.’ Opmerkelijk genoeg begon zijn academische carrière met een ontmoedigende boodschap tijdens de ontvangstweek. ‘Bij mijn introductie zei de rector: ‘Kijk links en rechts van je, want maar één van jullie drie redt het.’ Dat vond ik een vreemde houding. Tegenwoordig zeg ik bij mijn eigen introducties: iedereen redt het, niet altijd in de studie waarmee je begint, maar wat je hier leert, is altijd nuttig.’

Een regenachtige stad
De rest van de week stond in het teken van verkennen van de stad en het studentenleven. Hij herinnert zich een stad die kleiner en grijzer was, waar de regen bijna onafgebroken leek te vallen. ‘Ik woonde eerst aan de Schieweg, op een boerderij. Misschien lag het aan dat dijkje naar mijn kamer, maar het voelde alsof Delft toen voortdurend in de wind stond.’ In die tijd was Delft een andere stad dan nu. De binnenstad was nog vol auto’s en de trein reed nog hoog over de stad. Ook de TU-campus van de jaren tachtig was nog ver verwijderd van het groene, duurzame terrein van nu. ‘Het Mekelpark was toen één groot parkeerterrein,’ vertelt Andy. ‘Er zat zelfs een benzinepomp op de campus.’ Over het terrein reed verkeer af en aan. ‘We hadden toen zelfs een camping op het parkeerterrein bij het sportcentrum, dat nu X heet,’ zegt hij. ‘Er woonde daar een hele gemeenschap van studenten in caravans. Een vriend van mij woonde daar ook, hij vertelde dat ze via een putdeksel ’s nachts wel eens het verwarmingskanaal onder de campus inliepen.’ Het was echt een betonnen campus met een rauw randje.

De weg naar wetenschap
Bij zijn afstuderen rond 1993 kreeg Andy een oproep voor de dienstplicht. ‘Die heb ik geweigerd op gewetensbezwaren. Toen moest ik vervangende dienst doen, en dat mocht op de faculteit Bouwkunde.’ Daar ontdekte hij zijn roeping. ‘Ik ben daarna gebleven als docent en onderzoeker.’ Inmiddels werkt hij al meer dan dertig jaar aan de TU Delft. ‘Ik ben hier bijna meubilair,’ zegt hij met een glimlach.

Tram 19
Toen Andy in 2009 zijn eerste dagen als hoogleraar beleefde, hing er een gevoel van verandering op de campus. Terwijl hij een internationaal congres organiseerde schreef hij dat deelnemers naar de Aula de tram konden pakken. ‘Toen zou tram 19 er al komen’, herinnert hij zich. ‘Maar dat lukte dus niet. Nog steeds niet. Er staat een bord op de campus: Volgend jaar rijdt hier de tram.’ Hij lacht. ‘Dat bord staat er al een paar jaar.’ Maar nu, zeventien jaar later, lijkt diezelfde tram dan echt op het punt om te gaan rijden. ‘Eindelijk.’

De Delftse idealist
In januari 2021 kreeg Andy de functie van duurzaamheidscoördinator van de TU Delft. De afgelopen vijf jaar heeft hij gewerkt aan een breed plan om de universiteit te vergroenen. ‘Toen ik begon als student kende we de term duurzaamheid nauwelijks en in de studie op Civiele Techniek werd daar ook bijna geen aandacht aan besteed. Dat gemis bleek juist een motor voor hem en dat bepaalde zijn afstudeerproject, promotieonderzoek en hoogleraarschap. Toen hij als coördinator begon vond hij dat de TU Delft daarin een voorbeeld moest worden, en zo begon hij aan verschillende projecten. ‘Als ik zie wat we met de campus bereikt hebben, van geothermie tot vegetarische catering, dan denk ik: dat is niet niks. Tegenwoordig hoef je studenten niet meer uit te leggen waarom duurzaamheid belangrijk is.’ Andy noemt het Japanse begrip ikigai om zijn drijfveer te beschrijven: ‘Dat is de kruising tussen wat je goed kunt, leuk vindt, de wereld mee dient en geld mee kunt verdienen.