Gerard van Wageningen ziet de afnemende belangstelling voor 4 mei met lede ogen aan

Editie: Week 19, Jaargang 21 |

Op het St. Agathaplein werd Dodenherdenking in een fraai zonnetje beleefd. Rechts Gerard van Wageningen.

DELFT – Het was mooi weer tijdens Dodenherdenking 2013. De gevallenen werden in een lieftallig zonnetje herdacht, op de Nieuwe Plantage, op begraafplaats Jaffa en op het St. Agathaplein. En Gerard van Wageningen -  het gezicht van het Delftse veteranencafé – was er vanzelfsprekend bij.

Business as usual. Of toch niet? “Het viel me op dat er geen mensen van de pers aanwezig waren”, zegt Gerard. “Dat begrijp ik niet. We moeten toch zorgen dat de mensen die voor onze vrijheid hun leven hebben gegeven, nooit worden vergeten?”
Hij is er te netjes voor, maar eigenlijk schieten bij Gerard heel andere termen in zijn gedachten, als hij het over de – door hem ervaren – afname van de belangstelling heeft. Zelf diende hij tussen 1958 en 1960 in Nederlands Nieuw Guinea. Hij was toen een jaar of twintig en kwam met een bezwaard gemoed en heel wat lastige herinneringen terug. Maar Gerard herinnert zich ook nog de Hongerwinter. “Ik heb als jongetje gamellen uit staan likken. De allerlaatste restjes eten. Dat was in de Hongerwinter, daar kan jij je gelukkig niet veel bij voorstellen. Ik heb ook de Jeeps van de Canadezen in de straat zien staan. En ik zag de bommenwerpers voedsel droppen. Ja, dat Zweedse wittebrood. Dat was heerlijk! Of misschien vonden we het wel zo heerlijk omdat er niks anders was…”
Wat hij er maar mee wil zeggen: de broodjes shoarma en bestel-pizza’s die tegenwoordig op scooters worden rond gesjeesd, lijken veel vanzelfsprekender dan ze zijn. “Ik dacht zaterdag echt even: ‘Als dit nog minder wordt, dan zijn de jongeren over een paar jaar die hele Tweede Wereldoorlog vergeten’. Dat zou toch doodzonde zijn. En ook gevaarlijk! Maar aan de andere kant waren de plechtigheden weer heel warm, hoor. De herdenking bij het Indië-monument op het St. Agathaplein begon vanuit de Waalse Kerk. De familie Geerlings – die er koster zijn – hebben de deelnemers daar op een heel gastvrije manier welkom geheten. Er waren ongeveer veertig mensen aanwezig bij het monument. Burgemeester Verkerk hield een toespraak en er was een erewacht van drie militairen. En toen werd dus twee minuten stilte geblazen en daarna het Wilhelmus. Je mag best weten dat me dat steeds toch weer iets doet…”

Verdriet
Op die momenten schieten er allerlei gedachten door het hoofd van Gerard van Wageningen. Over zijn eigen diensttijd, maar meer nog over het verdriet van anderen. “Een heleboel Nederlandse militairen die naar Nederlands Indië zijn gegaan, liggen daar nog. Hun vrouwen en moeders zaten tevergeefs op hen te wachten. Er was in die tijd geen internet. Wat je te horen kreeg, kwam via brieven. Hele gezinnen keken wekenlang uit naar post van hun dierbaren. Als je je dat realiseert, dan komen daar natuurlijk emoties bij los.”
Niet voor niets laat Gerard geen gelegenheid voorbij gaan om zijn ‘collega’s’ te eren. En hij is inmiddels 12,5 jaar het gezicht van het veteranencafé. Ook al zo’n instantie waaraan door de tand des tijds fanatiek wordt geknabbeld. “De beleving van veteranen uit de Tweede Wereldoorlog en kort daarna, is heel anders dan die van veteranen die bijvoorbeeld in Libanon hebben gediend. Die oudjes komen trouw, vanuit allerlei hoeken van het land. Maar de jongere generatie neemt liever een dagje vrij om met het gezinnetje op stap te gaan. Daar maak ik me wel een beetje zorgen over. Wie gaat het straks organiseren als ik er op een dag mee stop? Dat zou ik niet weten. Zou het dan ophouden? Ik hoop het niet. Dus voorlopig zal ik nog maar een paar jaartjes doorgaan…”
Er is ook nog goed nieuws: de troonsbestijging van Willem-Alexander, met Máxima aan zijn zijde. “Een prachtig paar”, zegt Gerard van Wageningen. “En vergis je niet in Máxima. Zij heeft de touwtjes in handen, hoor. Ik vind trouwens niet dat de nieuwe koning zomaar met van alles kan worden aangesproken. Ik zou het toch op Majesteit houden, of op zijn minst ‘meneer’. Het is wel sympathiek dat hij wat minder aan het protocol hecht, maar het moet natuurlijk geen ouwe jongens krentenbrood worden. Hij blijft wel onze koning…” (KF)

Download de laatste krant!

Energieweg 3
2627 AP Delft

T: 015 - 214 39 12
info@delftopzondag.nl