Het Delft van Toen: Femke den Os - Kleijweg

DELFT - Femke den Os-Kleijweg groeide op boven het Stads-Koffyhuis, rolschaatsend door de lege zaak op zondag en later ’s avonds op pad naar Speakers. Delft was toen een stad waar je als jongere nog van donderdag tot zaterdag uitging. Inmiddels zijn veel dansvloeren verdwenen en is ook de TU-campus, waar ze vroeger nooit kwam, onderdeel van haar dagelijks leven. Toch is één ding gebleven: haar sterke band met de stad. Van meisje boven het koffiehuis groeide Femke uit tot ondernemer die samen met haar zus een nieuwe ontmoetingsplek voor Delft bouwde.

Door: Doris Steijger

Rolschaatsen tussen de tafels
Femke en haar zus hadden geen tuin en speelden daarom in de tuin van het meisjeshuis aan de overkant van de Oude Delft of bij het Prinsenhof. Toch was er genoeg te beleven. ‘Op zondag rolschaatsten we door de zaak die dicht was.’ Eenmaal wat ouder kwam het nachtleven in beeld. Vanaf haar zestiende ging Femke met haar vrienden de stad in. Speakers was een vaste bestemming. ‘Daar heb ik wel mijn halve jeugd versleten denk ik,’ zegt ze. De stad van toen is volgens Femke wel veranderd. De kroegen zijn er nog, maar de plekken waar je een band of dj kon zien en waar jongeren massaal gingen dansen zijn grotendeels verdwenen. ‘Wij gingen gewoon elke donderdag, vrijdag en zaterdagavond naar de stad.’

Een eigen weg
Een toekomst in het familiebedrijf lag voor de hand, maar Femke zag zichzelf aanvankelijk helemaal niet als opvolger van haar ouders. Ze werkte wel in het Stads-Koffyhuis en kwam uit een echte horecafamilie. ‘Het koffiehuis was voor mijn gevoel gewoon veel te af. Ik dacht, ik kan dat alleen maar minder maken.’ Na haar hotelschool ging ze onder meer aan de slag bij Van der Valk in Nootdorp. Ondertussen was haar vader met andere bezig met een ander initiatief: de Wereldzaak. Daar werkten mensen met afstand tot de arbeidsmarkt, mensen met een verstandelijke beperking en mensen die via dagbesteding werkervaring opdeden. Femke begon mee te denken over het marketingplan. Haar zus Anne liep er inmiddels stage. Haar vader stelde voor dat de zussen samen zouden proberen de zaak een jaar te draaien. Beiden twijfelden aanvankelijk. ‘We zijn altijd erg verschillend geweest.’ Maar het experiment bleek een schot in de roos.

Een mooi doel
Rond de crisis van 2009 veranderde de doelgroep van de Wereldzaak. Veel deelnemers hadden behoefte aan een vast dagritme en konden of wilden niet ’s avonds werken. Femke en Anne besloten daarom een cateringbedrijf te beginnen. Vanuit de oude discotheek aan de Jacoba van Beierenlaan groeide de Firma van Buiten, met kleine opdrachten zoals de verjaardag van tante Riet en later evenementen voor onder meer Theater de Veste. ‘Het was een beetje een soort vrije staat bijna. Alles kon, alles mocht en niks was te gek.’ Uiteindelijk wilden de zussen naar een plek waar niet alleen de deelnemers die konden cateren, maar iedereen mee kon doen én zichtbaar kon zijn voor de stad. Dat idee kreeg voor Femke ook een persoonlijke betekenis: hun neef Menno werkt al sinds het begin bij de firma en is deels ook de inspiratie. ‘Ik ben zo trots dat hij gewoon vier dagen in de week bij ons werkt.’ Na een lange zoektocht verhuisde de Firma van Buiten naar de huidige plek op de campus. ‘Nu worden verschillende werelden juist bij elkaar gebracht.’ Studenten, professoren, bedrijven en deelnemers komen elkaar tegen. ‘Je bent eigenlijk een mini-maatschappij binnen de campus.’

De meiden van Van Buiten
Hoewel de Firma van Buiten voortkomt uit een horecafamilie, wilden Femke en Anne nadrukkelijk iets van zichzelf maken. Ze dragen dezelfde achternaam als de familie van het Stads-Koffyhuis, maar wilden niet alleen bekendstaan als de dochters Van Kleijweg . ‘Wij zijn nu de meiden van Van Buiten,’ zegt Femke. Die eigen identiteit heeft inmiddels een stevige basis gekregen. De firma bestaat dit jaar zestien jaar.