Hoe is het nu met Cock Smink?

DELFT - Cock Smink (68) begon als kleine jongen met voetballen bij Wippolder, maar maakte al heel snel de overstap naar DHC. Aan de Brasserskade beleefde hij mooie jaren, maar ondanks dat maakte hij in de senioren de overstap naar BEC. Een slopende blessure maakte vroegtijdig een einde aan zijn carrière.

Wanneer bent u begonnen?
Vroeger mocht je pas voetballen als je 10 was, dat is nu allemaal anders. Ik woonde destijds in de Wippolder en ben daar ook begonnen met voetballen. Op een gegeven moment zei schoolarts dokter Pijl tegen mij dat ik bij DHC moest komen voetballen, wat ik uiteindelijk dus ook gedaan heb! Hier speelde ik als 11-jarige met jongens als Hans de Ruijter, Ruud Geelhoed, Wim van Zinnen en Hans Suiker. Ik ben in de jeugd begonnen als middenvelder, maar uiteindelijk ben ik spits geworden.

Toch ging u naar BEC?
Toen ik een jaartje of 16 was ben ik weggegaan bij DHC en ben ik naar BEC gegaan. Bij BEC stak ik er in de jeugd een beetje bovenuit en daarom werd ik doorgeschoven naar het tweede elftal, wat ik natuurlijk wel leuk vond! Maar wat gebeurde er nou, de jongens waarvoor ik eigenlijk naar BEC was gekomen gingen in de A1 voetballen! Toen ik vervolgens aangaf dat ik ook in de A1 wilde spelen, kreeg ik te horen dat dat niet mogelijk was. Toen ben ik weer teruggegaan naar DHC, waar ik nog een jaartje in de A1 heb gespeeld. Op zaterdagochtend stonden die jongens van BEC om 10.00 uur altijd te kijken bij ons, waarna ik na de wedstrijd niet wist hou gauw ik moest douchen om bij BEC te kijken! In dat laatste jaar kan ik me nog herinneren dat we een toernooi hadden in Zwitserland, wat ook erg leuk was.

En na dat jaar?
Toen ben ik toch weer teruggegaan naar BEC! Bij BEC hadden we gewoon geen jeugd, alleen een paar seniorenteams. Ik speelde bij BEC samen met jongens als Ton Verhoeven, Frans van Velzen en Chris Treling. Toen ik 22 was brak ik mijn been door een brommerongeluk. Na 10 maanden in het gips te hebben gezeten heb ik nooit meer op niveau kunnen voetballen. Ik ben uiteindelijk zelfs afgekeurd voor mijn werk als schilder.

En toen?
Ik ben toen barkeeper geworden bij café De Tobbe op de Buitenwatersloot, wat destijds de grootste kroeg van Delft was! Hier stonden in de toptijd maar liefst 11 biljarttafels, zo ben ik toen begonnen met biljarten! Ik speelde in verenigingsverband zelfs op landelijk niveau en in totaal heb ik zo’n 40 jaar gebiljart. Ik weet nog goed dat ik samen met mijn broer een wedstrijd had, waarvoor we ruim 200 kilometer moesten rijden. Ik raakte die dag helemaal niks en verloor met 35-7! Mijn broer zei in de auto: ‘Jij rijdt 50 kilometer voor één punt!’, daar hebben we later ontzettend om gelachen. Na een half jaar speelde ik in Delft weer tegen die man en won ik met 35-15! Inmiddels ben ik alweer 7 jaar gestopt, maar dit jaar ben ik voor het eerst weer gaan biljarten. Mijn teamgenoten hadden ook jaren niet gebiljart, maar we werden vorige maand wel gewoon gelijk weer kampioen! Dit weekend gaan we voor het Zuid-Hollandse kampioenschap spelen.

U heeft verder nooit meer gevoetbald?
Ik heb nog een tijdje in de zaal gevoetbald met mijn eigen team: FC Kokkie. Met dit team speelden we mooie wedstrijden tegen sterke teams met oud-profvoetballers als Bram en Leo Rontberg en Chris Treling. Daarnaast deed ik namens de Anna Bar mee aan het bedrijvenvoetbal, waar in de finale gewoon 1500 mensen stonden te kijken! Het is jammer dat ik zo vroeg moest stoppen, maar toch heb ik een hele mooie tijd gehad. Tegenwoordig kom ik op zondag nog wekelijks bij DVC, waar we met jongens van vroeger Eredivisie kijken en biljarten. Op zaterdag kijk ik af en toe nog wel eens bij Wippolder, maar die staan nu helaas onderaan. Als ze de laatste twee wedstrijden winnen blijven ze erin, daar ben ik van overtuigd!