Hoe is het nu met John van Berkum?

DELFT - John van Berkum (69) begon als kleine jongen met voetballen bij BEC. Al op hele jonge leeftijd kwam hij in het eerste elftal terecht en maakte hij prachtige jaren mee onder trainer Piet de Vries. Na maar liefst 23 jaar in de selectie te hebben gespeeld speelde hij nog jaren bij de veteranen van DVC. 

Komt u uit een voetbalfamilie?
Mijn hele familie speelde bij BEC. Vroeger mocht je pas op 7-jarige leeftijd beginnen met voetballen, maar ik kan me nog herinneren dat ik nog net 6 was toen ik al stiekem mee mocht doen op de woensdagmiddag! Ik speelde in de jeugd en had echt een hekel aan trainen, maar ik had voor BEC-begrippen wel aardig talent. Ik was een behoorlijk snelle linksbuiten en toen ik bijna 16 was gaf het jeugdbestuur het advies om naar de senioren te gaan, omdat het niet zeker was of er wel een behoorlijk jeugdteam zou staan in het nieuwe seizoen. Ik heb toen besloten om dat te doen, vooral omdat Piet de Vries onze trainer werd. Zijn komst was voor de hele vereniging een soort tsunami!

Wat was Piet voor trainer?
Toen Piet trainer werd moesten we ineens duurlopen en coopertesten gaan doen, hij heeft ons zelfs een keer afgegooid bij Zestienhoven en terug laten lopen! Als 15-jarige maakte ik onder Piet mijn debuut in een oefenwedstrijd tegen onze buren van Concordia. Ik had zeker in het begin niet altijd een basisplaats, maar we hadden destijds ook echt wel een aardig team! Onder Piet werden we in het eerste jaar kampioen, maar degradeerden we in het tweede jaar met 27 punten! Dat was echt heel bizar en komt zelden voor. In het derde jaar werden we weer kampioen, dit keer wél met mij als basisspeler. Ik weet nog goed dat we de beslissingswedstrijd speelden tegen Rijswijk op het terrein van DHL. Deze wedstrijd wonnen we met 2-1 en toen waren we kampioen!

Hoe kijkt u terug op die tijd?
BEC was echt een warm bad, een echte familievereniging. Ik speelde samen met jongens als Jan Olsthoorn, Theo Bosman, Ton Verhoeven én Piet de Vries, die naast trainer ook speler was! Eén van mijn broers heeft ook als linksbuiten gespeeld en ik heb het stokje een beetje van hem overgenomen. Omdat ik meer dan 20 jaar scheel met mijn broer scheel ik ook maar 4 en 5 jaar met mijn neefjes. Zo heb ik samen met mijn neefjes Michel en Dennis in het eerste gespeeld, waardoor er drie Van Berkums in het veld stonden. Daar was ik echt wel trots op. Ook de derby’s tegen Wippolder, Delfia en Delft zal ik nooit vergeten, dat waren echt fantastische wedstrijden! Het ging er altijd echt hard aan toe, maar na afloop stond je met z’n allen weer een biertje te drinken in de kantine. Toen ik 38 was ben ik gestopt met selectievoetbal en ben ik bij de veteranen gaan spelen in een team met allemaal oud-eerste elftal spelers. Ik vind het nog steeds erg jammer dat BEC niet meer bestaat, want ik kom nu nauwelijks meer op de voetbal. Dat mis ik zeker.