Hoe is het nu met Dik Schreuders?

DELFT - Dik Schreuders (69) werd in 1965 lid van DHC en heeft zich in de jaren daarna altijd onvermoeibaar ingezet voor de club. In 2020 werd de clubicoon getroffen door een hersenbloeding, waardoor hij in een rolstoel terechtkwam en zijn taken binnen DHC noodgedwongen moest neerleggen. Omdat Dik moeite heeft met praten, werd hij tijdens dit interview ondersteund door zijn tweelingbroer Wicher en zijn vrouw Carolien.  

Komt u uit een DHC-familie?
Ja, onze ouders waren allebei vrijwilliger bij DHC en waren altijd op de club. Ondanks dat je in die tijd pas lid mocht worden als je tien jaar was werden wij al een half jaartje eerder lid, wat je toen wel vaker zag bij kinderen van vrijwilligers. Zo werden Wicher en ik in maart 1965 lid van DHC. Al snel hielpen Wicher en ik onze ouders met het rondbrengen van de aanschrijvingen!

Speelden jullie altijd samen?
In het begin wel, maar al op jonge leeftijd raakte ik geblesseerd aan mijn linkerknie. Ik zat op het CLD toen een klasgenoot mij op school vertelde dat we de dag erna tegen elkaar moesten voetballen. ‘Dan schop ik je onderuit’, zei hij. “En dat deed hij ook. Ik scheurde mijn kruisbanden en heb daarna, op advies van de artsen, nooit meer kunnen voetballen. Hierna ben ik al snel jeugdleider geworden. In februari 1978 werd ik jeugdsecretaris. Deze taken heb ik, met een enkele onderbreking, tot mijn hersenbloeding in 2020 uitgevoerd. In 1986 kwam ik ook in het bestuur terecht, wat toen nog bestond uit zo’n 7 à 9 mensen. Dit was middenin de gloriejaren van de club! Vervolgens ben ik van 1989 tot 2002 secretaris geweest, wat ik uiteindelijk dus 13 jaar lang heb gedaan. In deze periode werd het nieuwe clubgebouw gebouwd, wat ik toch wel een beetje zie als mijn levenswerk! Hier ben ik dan ook erg trots op. Wicher vult hem aan: “Dik was echt de drijvende kracht achter het nieuwe clubgebouw en is daar nog altijd heel erg trots op.” Later ben ik nog vele jaren secretaris geweest, tot aan mijn hersenbloeding in 2020.

Heeft u nog mooie herinneringen uit die tijd?
Onze vader overleed vrij plotseling in mei 1980. Na zijn overlijden hebben Wicher en ik al zijn taken binnen de club overgenomen, waaronder dus het omroepen tijdens de wedstrijden. Dat ben ik toen gaan doen. Tot 2002 heb ik dit alle thuiswedstrijden van DHC gedaan, waaronder dus ook de legendarische wedstrijd tegen Ajax in 1981 en de vele kampioenswedstrijden uit die tijd. We speelden met DHC een keer in het zuiden van Limburg tegen EHC voor het Nederlands kampioenschap. Leo Rontberg had zijn enkelbanden gescheurd en kon dus niet meespelen die wedstrijd. Leo lag toen in het ziekenhuis en we wilde hem als groep de groeten doen, maar we hadden nog geen mobiele telefoons. We hebben Leo toen via de radiolijnen van de ziekenomroep de groeten gedaan en namens de hele groep sterkte gewenst! In 1991 was oud-DHC’er Hans Dorjee bij PSV de assistent van Bobby Robson. Op een zondagavond belde Hans mij op met de vraag of DHC een oefenwedstrijd wilde spelen tegen PSV. Dit had er alles mee te maken dat Romário geblesseerd was geweest en PSV hem langzaam weer een beetje wilde laten wennen. Ik regelde een bus en we vertrokken richting het Philips Stadion. Tijdens de warming-up kwam Romário naar de kant en zei in gebrekkig Nederlands: “Trainer, beetje pijn. Kan niet spelen.”

Hoe gaat het nu met u?
In 2012 heb ik achter het stuur een hartstilstand gehad, waar ik uiteindelijk gelukkig helemaal van hersteld ben. Ik was weer hartstikke fit, totdat ik op 1 oktober 2020 een hersenbloeding kreeg. Hier ben ik ook nog redelijk van hersteld, maar op de avond van de Stad Delft Bokaal in augustus 2023 kreeg ik mijn tweede hersenbloeding. Sindsdien gaat het moeizaam, ik zit in een rolstoel en kan moeilijk praten. Helaas kom ik niet veel meer bij DHC, dat gaat gewoon niet meer. Ik kijk veel sport op de televisie en kan ervan genieten als mijn dochter en schoonzoon uit Engeland en mijn schoondochter uit Kroatië hierheen komen. Verder ben ik erg blij met alle steunbetuigingen die ik vanuit de voetbalwereld heb gekregen en niet te vergeten de steun van mijn vrouw Carolien, mijn zoon Michael en mijn schoonmoeder Greet. Zij staan dag en nacht voor mij klaar.