Hoe is het nu met Charis Sideris?

Charis Sideris (76) werd geboren in Griekenland en kwam als 7-jarige met zijn ouders mee naar Nederland. Hij bracht zijn jeugd door in Utrecht, maar kwam als 17-jarige naar Delft om te gaan studeren. Zo kwam hij ook bij Punch terecht, waar hij de gloriejaren van het Nederlandse basketbal meemaakte en zelfs kampioen van Nederland werd.

Hoe is het allemaal begonnen?
Het is allemaal begonnen op mijn middelbare school in Utrecht, de Rijks Hogere Burgerschool. Op deze school hadden we een schoolteam dat ook in de ‘gewone’ competitie speelde. Ik bleek vrij goed te zijn in basketbal en heb hier dan ook tot mijn 17e gespeeld. Toen ik in Delft terechtkwam was Punch, dat destijds in de Eredivisie speelde, de meest logische vervolgstap. Toch moest ik nog veel leren, want in Utrecht had ik zeker niet alle fundamenten van het basketbal onder de knie gekregen. In Delft heeft Jan Bruin mij heel erg geholpen, hij was destijds één van de beste spelers van Punch en heeft zich in het begin een beetje over mij ontfermt. Hij was regelmatig een uur met mij bezig, waarin we onder meer de basistechnieken hebben geoefend, zoals mijn schot- en dribbeltechniek en diverse schijnbewegingen. Volgens het personeel van de Studenten Sport Stichting, waarin Punch in die tijd trainde en speelde, deed hij ‘s avonds het licht weer uit voor hij naar huis ging! Helaas is hij onlangs overleden, maar ik ben hem daar nog steeds ontzettend dankbaar voor.

Hoe werkte het in die tijd?
Toen ik bij Punch kwam was het echt een studentenvereniging. Dat is later wel veranderd. Ik heb die hele ontwikkeling meegemaakt. Eerst waren er alleen maar Nederlanders en voerden Amsterdam, waar Jan Bruin overigens ook nog voor gespeeld heeft voor hij naar Delft kwam, en Haarlem de boventoon. Hierna kwamen de eerste Amerikanen naar Nederland, waarvan er maar twee in één team mochten spelen. Als laatste kwamen de Nederlandse-Amerikanen erbij en tegenwoordig is het helemaal opengegooid, het maakt allemaal niet meer uit welke nationaliteit je hebt. Het verschil tussen Amerikanen en Europese spelers was vroeger veel groter, maar tegenwoordig is dat veel minder.

Leefde het basketbal in Delft?
Heel erg. Na ons eerste kampioenschap in 1969 gingen we onze thuiswedstrijden in de Sporthal Buitenhof spelen. Op het laatst zaten er in topwedstrijden zo’n 3500 mensen op de tribune! Dit was niet iedere week zo, maar er zaten er gemiddeld altijd wel meer dan 1000. We speelden met Punch in de Eredivisie om het landskampioenschap, maar speelden ook wedstrijden voor de Europa Cup. Daar zullen Delftenaren ongetwijfeld nog steeds nostalgisch op terugkijken! Na het eerste kampioenschap in 1969 speelden we een uitwedstrijd tegen het Griekse Olympiakos Piraeus BC, in de tijd dat Griekenland qua niveau nog vrijwel gelijkwaardig was aan Nederland. Tegenwoordig is Griekenland een grootmacht in het basketbal en hoort het echt bij de vijf rijkste en beste basketbal landen van de wereld! Ik zal die wedstrijd nooit vergeten, ook omdat het mijn thuisland was en ik daar echt een soort bezienswaardigheid was. Omdat het in de tijd van het kolonelsregime was, wat betekent dat er geen verkiezingen waren en er veel corruptie was, waren die twee scheidsrechters ongelooflijk partijdig! Die Griekse basketballers realiseerden zich op een gegeven moment even niet dat ik Grieks kon verstaan en zeiden tegen elkaar: ‘Hou je mond, deze scheidsrechter is van ons!’. Uiteindelijk verloren we die wedstrijd na verlenging, maar we moesten ook echt 30 punten meer scoren dan zij om te kunnen winnen.

Wanneer ben u gestopt?
Ik heb na mijn tijd bij Punch nog een mooi jaar gehad in Oud-Beijerland bij BOB, waarmee we ook in de Eredivisie speelden. In Delft combineerde ik het spelen bij Punch in het begin met het coachen bij DAS, want in die jaren verdiende ik bij Punch nog weinig tot niets. Na mijn actieve carrière ben ik als coach nog werkzaam geweest bij Rowic Dordrecht, Heroes Den Bosch, Flamingo’s Haarlem, en Houthalen in België. Met DAS zijn we nog een keer naar de Eredivisie gepromoveerd. Met spelers die nog contributie betaalden, beleefden we tegen veel rijkere clubs een prachtig seizoen. Ik woon tegenwoordig in Amsterdam, maar hoop dat de mensen in Delft met veel plezier terugkijken op deze glorietijden van het Nederlandse basketbal!