Hoe is het nu met Ton van der Krogt?

DELFT - Ton van der Krogt (81) begon op jonge leeftijd met voetballen bij BEC, maar kwam daarna al snel bij DHC terecht. Als keeper maakte hij jarenlang deel uit van de selectie die onder trainer Guus Haak vele successen behaalde. Hoe kijkt Ton terug op deze tijd en hoe gaat het nu met hem? 

Hoe is het allemaal begonnen?
Ik ben begonnen met voetballen bij BEC, destijds nog aan de Buitenwatersloot. Ik was gelijk erg fanatiek, maar dan wel in de goede zin van het woord. In het begin stond ik nog in het veld, maar al snel werd ik keeper. Ik speelde met veel plezier bij BEC, maar ben in 1967 als 24-jarige jongen toch lid geworden van DHC. Iedereen wilde in die tijd wel bij DHC voetballen, die club was echt het gezicht van Delft! Piet van Geest haalde me destijds naar DHC omdat hij een keeper nodig had. Ik weet nog goed dat ik onder Piet in de slotfase nog wel eens de spits in mocht! Het kwam wel eens voor dat ik dan een doelpunt maakte of een pingel veroorzaakte. In het begin speelde ik samen met jongens als Harry Dame, Jack Vaes, Koos van der Burg en Jan van Holst. Hierna kwam de nieuwe generatie over met onder andere Bram en Leo Rontberg, Sjef de Poorter, Wim en Pierre van Zinnen en Hans Suiker.

Wat voor een keeper was u?
Ze schopten mij vroeger voor m’n kop! Ik was geen keeper die alleen maar op z’n lijn bleef staan, maar was juist altijd in beweging en kwam van mijn lijn af. Ik was op z’n Engels gezegd een beetje een ‘allround’ keeper. Ook was ik nooit bang en vond ik het leuk om er vol in te gaan, iets wat me ook vaak blessures heeft opgeleverd. Zo heb ik een keer een nier gescheurd en was mijn oogkas een aantal keer behoorlijk kapot.

U heeft ook nog in het tweede gespeeld?
Ik heb tussendoor inderdaad ook nog jaren in het tweede elftal gespeeld. ‘s Ochtends speelde ik dan in het tweede en ‘s middags ging ik met mijn handdoekje door naar het eerste! Dat heb ik jaren gedaan. Met het tweede elftal hebben we trouwens nog behoorlijk wat successen behaald. Ik bungelde eigenlijk altijd een beetje tussen het eerste en het tweede in, samen met keepers Gilles Rietveld, Peter Boom en Hans Suiker. DHC had destijds gewoon de beschikking over meerdere talentvolle keepers.

Hoe kijkt u terug op deze tijd?
Uiteindelijk ben ik toen ik een jaartje of 43 was gestopt met keepen en ik kan echt terugkijken op een geweldige tijd! Bij DHC was er echt sprake van een soort grote familie, mijn vrouw Els heeft jarenlang achter de bar gestaan en ook mijn twee zonen Marvin en Kevin hebben in het eerste van DHC gespeeld. Ik ben inmiddels al 58 jaar lid en heb zo’n beetje alle succesjaren van de club meegemaakt.

Hoe is het nu met u en wat doet u tegenwoordig?
In 2018 werd bij mij de ziekte van Alzheimer geconstateerd. In de afgelopen zeven jaar gaat het gestaag, ik voel me lichamelijk gelukkig goed en heb er zelf niet echt last van. Toch heeft mijn vrouw er natuurlijk wel last van, want ik vergeet veel dingen. Ik ga nog wel eens fietsen en we passen ook twee dagen in de week op op onze kleinkinderen, wat natuurlijk ook wat afleiding geeft. Ik doe verder alles nog zelf, alleen mijn geheugen laat me in de steek. Ik ben nog heel blij dat ik nog lekker in mijn eigen huisje kan wonen, daar voel ik me nog altijd het fijnst.

Komt u nog wel eens bij DHC?
Nee, eigenlijk niet. Mijn zoon Marvin heeft nog jarenlang bij DHL in het eerste gespeeld, daar ging ik wel vaak kijken. Mijn vrouw stond bij DHC achter de bar en ik stond langs de lijn bij DHL! Toch hebben we in totaal wel zo’n vijftig jaar rondgelopen bij DHC en loopt de club nog altijd als een rode draad door ons leven. We hebben prachtige tijden meegemaakt.