Hoe is het nu met Erik Heijmenberg?

Erik Heijmenberg (63) begon al op jonge leeftijd met honkballen bij Blue Birds in Delft. Na mooie jaren in het eerste te hebben meegemaakt, besloot hij met zijn vrienden over te stappen op het softbal. 

Door Frank van der Steen

Hoe ben je ooit bij Blue Birds terechtgekomen?
Ik was 12 jaar toen ik op het prikbord op school een flyer zag hangen van Blue Birds. Eigenlijk heb ik me toen meteen aangemeld en ben ik begonnen met honkballen in een jeugdteam. In die tijd was Blue Birds pas een paar jaar oud en werd er nog gespeeld op het oude sportpark Oudelaan, waar nu het Delftechpark is.

Hoe ging dat?
Ik kwam bij de junioren in een jeugdteam terecht, wat het eerste jeugdteam was van Blue Birds. We begonnen met zes, maar de club probeerde een team van 12 spelers bij elkaar te krijgen om ook echt wedstrijden te spelen. In de jeugd ben ik tot mijn 16e blijven hangen.

En toen?
Toen ik 16 was ben ik in het eerste terechtgekomen. We begonnen in de eerste klasse, wat het op een-na-hoogste niveau was, maar degradeerden na een jaar naar de tweede klasse. In de eerste klasse speelden we ook door heel het land, van Noord-Holland tot Brabant.

Waar stond je in het veld?
In de senioren was ik middenvelder, iemand die overzicht houdt op de wedstrijd. Als middenvelder moest ik mijn teamgenoten aan de linker- en rechterkant sturen wanneer er een hoge bal kwam. Ook moest ik een groot bereik hebben om alle ballen die ertussenin vallen te pakken, eigenlijk was ik een beetje de veger van het buitenveld. Dat was een belangrijke taak.

Heb je nog een bijzondere herinnering aan die tijd?
Ik sloeg een keer een homerun met drie volle honken tijdens een belangrijke wedstrijd. Een homerun slaan gebeurde wel vaker, maar als er drie honken vol staan haal je in één keer vier punten binnen. Dit noemen we een grandslam en dat was wel uniek om mee te maken.

Wanneer ben je gaan softballen?
Op een gegeven moment ben ik een wereldreis gaan maken, waardoor ik een half jaar niet kon spelen. Toen ik na dat half jaar terugkwam ben ik gewoon weer gaan honkballen. Na mijn tweede wereldreis ben ik niet meer teruggekeerd in het eerste en ben ik met vrienden begonnen met softballen. Dat was het begin van de Freddy’s, waar ik naast speler ook trainer/coach van was. We speelden als recreatieteam onderling wedstrijden tegen andere verenigingen, maar dat was geen competitie.

Toch zijn jullie competitie gaan spelen?
Op een gegeven moment raakte we het plezier een beetje kwijt, omdat we steeds tegen dezelfde tegenstanders speelden. Toen zijn we competitie gaan spelen. Ons hoogtepunt was wel het kampioenschap in 2012, een seizoen waarin de teams erg aan elkaar gewaagd waren. Wij speelden de laatste wedstrijd tegen een team uit Den Haag, die de bloemen al klaar hadden staan. Laat ons nou net die wedstrijd winnen en kampioen worden!

Spelen jullie nu nog steeds?
Vorig jaar vierden we ons 35-jarig jubileum, waarna we besloten hebben om geen competitie meer te spelen. We zijn wel blijven trainen, spelen nog wedstrijdjes tegen Blue Birds teams of andere verenigingen en doen mee aan toernooitjes. In augustus hebben we weer zo’n toernooi.