Dubbel Delft 17/6

DELFT – Een ansichtkaart van je geboortehuis, het komt waarschijnlijk niet zo vaak voor. Het gebouw op de oude foto is de Rubber-Stichting aan de Oostsingel 178, en ook de geboorteplek van fotograaf Willem de Bie. Eigenlijk is het de directiekeet, achter het gebouw, half in de schaduw. De vader van de Bie begon rond de tijd dat deze luchtfoto werd genomen als beheerder en facilitair opperhoofd bij de Rubber-Stichting. De Bie en zijn vrouw was een dienstwoning beloofd, maar die was nog niet klaar. Of anders gezegd: ze waren nog niet aan de bouw begonnen. En dus werd in allerijl de leeggekomen directiekeet verbouwd tot tijdelijke woning, de plek waar zoon Willem werd geboren. Met dat huis is het nooit wat geworden. De directiekeet werd verruild voor een woonwagen, daar werd zoon Johannes geboren, en uiteindelijk werd een vleugel in het gebouw omgebouwd tot woning. Het is op de foto aan de voorkant, de grote inham in het midden. De Rubber-Stichting was een proeffabriek voor natuurrubber - latex – uit Indonesië. Allerhande gebruiksvoorwerpen, auto- en vliegtuigbanden en meer werden er ontwikkeld voor de Europese markt. De fabriek stond vol met apparaten: van een soort guillotines waarmee de latex werd gesneden, tot grote walsen waarmee zwart rubber werd gemaakt voor banden. Met tentoonstellingswagens ging men het land in om de producten onder de aandacht te brengen. Het was allemaal van korte duur. De kersverse president van Indonesië, Soekarno, vond ’t maar niks dat er net als in koloniaal verleden producten uit zijn land naar Nederland werden vervoerd om er daar voordeel mee te doen. En dus stopte de geldstroom en werd het gebouw in de jaren erna gebruikt door Shell Plastics, de Delftse Analisten Cursus en als laatste de Optische Industrie. Rond 1970 was er geen werk meer voor de Bie senior en zijn vrouw en verhuisden ze naar een nieuwbouwwoning in Delft Zuid. Het gebouw heeft jaren leeg gestaan en werd uiteindelijk gesloopt om plaats te maken voor ‘urban villas’. Ook de huizen van de Joris-buren Muller, van Drie, Mayer en Bongers zijn verruild voor nieuwe exemplaren. Wat bleef is het slootje tussen de Rubber-Stichting en het terrein van Joris, waar kinderen van zowel Joris als RS-personeel dagelijks speelden.