Gerben Pels gaat na twee kampioenschappen verder in vriendenteam

PIJNACKER - Na twee kampioenschappen op rij is de cirkel rond voor Gerben Pels. Samen met zijn vrienden Ludo van Adrichem en Niels Bentvelzen gaat hij in een vriendenelftal spelen bij ‘zijn’ Oliveo. 

Door: Alphons de Wit jr. 

Waar een 2-2 gelijkspel tegen SEP normaal gesproken geen resultaat is waar bij Oliveo de handen voor op elkaar gaan, kon het in Pijnacker niemand deren dat in de laatste competitieronde niet werd gewonnen. Immers, een week eerder werd in de thuiswedstrijd tegen buurman DSVP (1-0) de titel al binnengesleept. De uitbeurt op sportpark Tanthof-Zuid was er daarom slechts één voor de statistieken. Belangrijker was het dat het, na jaren van trouwe dienst de laatste wedstrijd in het eerste elftal was voor Ludo van Adrichem, Niels Bentvelzen en Gerben Pels. 

Invalbeurt
“En je weet dat dat eraan zit te komen”, vertelt Pels, die in totaal zo’n twaalf jaar deel uitmaakte van de hoofdmacht van de Pijnackernaren. “Het was voor mij dan ook geen emotioneel moment. Wel was het even spannend voor mij, want in de wedstrijd tegen DSVP liep ik in een duel wat schade aan mijn mond op. Gelukkig was ik fit genoeg om de laatste twintig minuten in te vallen en zo in mijn laatste wedstrijd als selectiespeler ook daadwerkelijk binnen de lijnen te komen.”
Voor Pels komt daarmee een einde aan een tijdperk. “Van de afgelopen vijftien jaar heb ik twaalf jaar deel uitgemaakt van de selectie. In de tussentijd ben ik drie jaar gestopt om me op mijn studie te richten. We maakten vier jaar geleden als tweedeklasser de overstap naar de zaterdag en zijn, mede door corona, nu na twee kampioenschappen weer terug op dat niveau. Dat hebben we grotendeels gedaan met de jongens met wie we aan dat project begonnen. In dat opzicht zou je kunnen zeggen dat de cirkel nu rond is. Vanaf volgend seizoen gaan we met een aantal voormalig eerste efltalspelers, zoals Ludo van Adrichem, Niels Bentvelzen, Robbert Brouwer, Tom van Hagen, Leon en Luuk Woutersen en Mark Milolaza de zaterdag 3 vormen, waarmee we instromen in de reserve tweede klasse.”
Echt afbouwen zal het echter niet worden. “Want als we eenmaal onze voetbalschoenen aantrekken, willen we ten koste van alles winnen en kan het er redelijk fanatiek aan toegaan.”

Terugblikken
Twaalf jaar selectievoetbal zorgde begrijpelijkerwijs voor een heel aantal hoogte- en dieptepunten. “Er is in die jaren veel gebeurd. In mijn eerste seizoen werden we kampioen onder Edger Kuntz. Dat was als jonge jongen die net kwam kijken natuurlijk fantastisch. Maar ook de afgelopen twee kampioenschappen onder Edwin Vurens en Willem van der Smit waren natuurlijk fantastisch. Sommige mensen zullen vooral over het vorig seizoen zeggen dat de tegenstand niet al te best was, maar met vooral Celeritas hadden we een geduchte tegenstander. Dit jaar was het Zwarte Pijl dat een groot deel van de competitie bovenaan stond en zat DSVP ons op de hielen. Gelukkig trokken wij aan het eind van de competitie aan het langste eind.”
Ook maakte de linkspoot in al die jaren heel wat trainers mee. “En die hadden allen hun eigen specifieke kwaliteiten. Zo is Willem iemand die niets aan het toeval overlaat: hij is bezeten van het spelletje en bereidt zichzelf en ons altijd tot in detail voor. Martin de Mooij en Peter Huisman richtten zich altijd heel erg op het groepsproces, terwijl Jeroen Hoefnagel vooral tactisch heel erg sterk was. Al met al heb ik van ze allemaal heel veel opgestoken.”

Ontwikkeling
Ook zelf maakte de verdediger annex middenvelder in de afgelopen vijftien jaar heel wat stappen. “Ze zeggen dat naarmate je ouder wordt, je meer situaties gaat herkennen en dat is ook zo. Daarnaast ben ik ook steeds meer gaan coachen, vooral ook naar de jongere jongens. Dat deed ik vroeger eigenlijk ook wel: voordat ik even een stapje terugdeed, werd Niels Bentvelzen weleens gek van me. Hij vond dat ik veel te negatief was in mijn commentaar op hem. Toen ik uiteindelijk na het afronden van de HALO terugkwam, verliep de samenwerking beter, vooral ook vanwege het feit dat het voor mijn opleiding en werk als vakdocent gymnastiek heel belangrijk is om positieve feedback te geven. Dat merkte Niels als een van de eersten.”
Na vijftien jaar is Pels niet bang een gat achter te laten bij Oliveo. “Want binnen de club is genoeg talent om mijn afwezigheid op te vangen. Wel denk ik dat mijn linkerbeen altijd wel een wapen is geweest, het met mijn instelling en arbeid altijd wel goed zat en ik ook elk seizoen wel wat goaltjes meepikte. Men hoeft trouwens niet bang te zijn dat ik in een zwart gat val: naast voetballen in het derde zal ik ook blijven wielrennen, hardlopen en zal ik in de winter de ijzers onderbinden.”