Dubbel Delft 28/2

DELFT - Het is Koninginnedag 1974 en Delft heeft een dag waarop alles klopt: zon op de tegels, wind door de populieren, en de geur van chloor die al van ver te ruiken is. Op de ligweide wapperen vlaggetjes, er wordt limonade geschonken en ergens sist een frituurpan. Zwembad ‘Aan ‘t Korft’ ligt erbij als een klein vakantieoord. In het bad dobberen kinderen als meeuwen op een golf, langs de kant liggen handdoeken in stroken, en overal klinkt dat typische zomergeruis: spetteren, fluiten, lachen, roepen. En dan is er ineens muziek. Geen avond, geen zaal, geen rook, maar een podium van stoeptegels, afgezet met dranghekken. Het publiek staat in badkleding, op blote voeten, met natte haren en spijkerbroeken die nog net niet opdrogen. Voorin hangen de kleinsten aan het hek alsof het de rand van de wereld is. Achterin leunen oudere jongens met lang haar en wijde pijpen nonchalant tegen elkaar aan: kijken, knikken, meedeinen. De band heeft op de achterkant van de foto het vriendelijke etiket ‘beatband’ meegekregen, met een knipoog. Want wat hier klinkt is vooral blues: shuffles, swingend, met dat handgemaakte geluid van toen; versterkers die nét iets te hard staan, een ritme dat over de tegels stuitert. Op het podium staan Guus, Peter, Willem en Johannes; een Delftse momentopname waarin vrienden en muziek door elkaar lopen. Naast de versterkers staat ‘Discotheek Anonymus’. De overgang van band naar plaat is al begonnen, maar vandaag kan het nog samen. De naald, de snaren, de zon. Je ziet het aan de houding van het publiek: dit is geen achtergrondmuziek, dit is iets wat je meeneemt naar huis, nog lang nadat het bad leegloopt. Een paar uur later zullen de hekken weer weg zijn, de tegels weer leeg. Delft in zwart-wit, oranje in je hoofd, en een bluesband die - heel even - de zomer aanzet.