Stichting Delft-Freiberg heft zichzelf op

DELFT – Na 37 jaar valt het doek voor de  Stichting Delft-Freiberg. Per 31 december houdt de stichting op te bestaan. De drie leden van het bestuur rest de droeve taak alles af te ronden. “Jammer, maar het is niet anders”, aldus voorzitter Stineke Heinen.

Door Esdor van Elten  

Nadat de gemeente Delft in 2017 besloot om alle stedenbanden te beëindigen, heeft het stichtingsbestuur haar best gedaan om de vriendenband op een andere manier gestalte te geven. “Wij waren, samen met Esteli, de enige die nog doorgingen.” 

Geen armslag
Maar nu is het einde bereikt van wat er mogelijk is: “We hebben simpelweg geen financiële armslag meer om iets nieuws op te bouwen”, legt Stineke uit. We hebben geprobeerd om samenwerking te vinden met scholen, met de VAK en met Delfia Batavorum om nieuwe activiteiten te ontplooien, maar uiteindelijk is daar wel geld voor nodig, en hoewel we af en toe van trouwe vrienden nog wel eens wat toegestopt kregen, ontbrak de structurele basis. En dat is logisch: want we hebben weinig meer te bieden.” Ook van de ‘andere kant’ ontbrak initiatief. “Degene die in Freiberg de stedenband onderhield is er door pensionering mee gestopt, dus daar kwam ook niet veel meer uit.” Stineke vertelt het nuchter, maar ze heeft wel aan het idee moeten wennen: “Ik heb aan de wieg van de stedenband met Freiberg gestaan. In 1986, nog onder burgemeester Van Walsum. Inmiddels heb ik er vrede mee, maar het voelt gewoon slecht om vrienden los te laten, zeker als je ziet wat er nu allemaal in de wereld speelt.”

Historisch moment
Toen de stedenband tussen Delft en Freiberg ontstond lag de stad nog in de DDR, achter het ‘IJzeren Gordijn’. Op dat moment kon niemand zich voorstellen dat drie jaar later de muur zou vallen. “Het was heel mooi dat we vanuit Delft verbonden waren met de mensen in Freiberg op zo’n historisch moment. We waren zo als stad en als stichting betrokken bij de eenwording van Duitsland en konden een kleine bijdrage leveren, door mensen in oost en west met elkaar te verbinden.”
Stineke kijkt wat dat betreft met een goed gevoel terug: “Door de jaren heen hebben we mooie contacten gehad, op allerlei niveaus: cultureel en politiek. Er zijn schoolprojecten geweest en uitwisselingen. Ik denk dat veel privécontacten tussen mensen zeker nog zullen blijven.”

Afronden
Nu rest Stineke en haar mede-bestuursleden Loes Witting en Henk Vonk alleen nog de taak om een en ander af te ronden.“Dat begint met de bankrekening opheffen. Daarna wordt de stichting bij de Kamer van Koophandel officieel ontbonden.
“Met het laatste restje geld willen we graag nog iets goeds doen. Zo is er nog steeds een gezamenlijk project in Nepal van scholen in Freiberg en het Grotius in Delft. Wellicht dat we daar het restant aan doneren.

Vervolgens gaan de belangrijkste paperassen naar het Stadsarchief. Zo kunnen mensen over honderd jaar nog eens kijken wat er allemaal gebeurd is. En wie weet wat er dan van overgebleven is.”