Hoe is het nu met Harry Dame?

Harry Dame (76) begon op 7-jarige leeftijd met voetballen bij Vita Nostra, wat inmiddels SEP heet. Toen hij 16 was vertrok hij naar DHC, waar hij fantastische jaren meemaakte en uiteindelijk van de vierde klasse naar de hoofdklasse promoveerde!

Door Frank van der Steen

Waarom bent je begonnen bij Vita Nostra?
Ik wilde in principe naar DHL, omdat dat een katholieke club was. Omdat je daar pas vanaf acht jaar kon gaan voetballen ben ik toen ik 7 was bij Vita Nostra gaan voetballen. We speelden in een groen shirt met witte mouwen, dat mijn moeder nog voor me heeft gemaakt met een groene lap en een wit laken! Hier speelde ik een keer een wedstrijd tegen Oliveo, die we met 16-1 wonnen en waarin ik er 12 maakte! In de Ternatestraat woonde ik een paar huizen naast Harry Romein, die mij vaak zag voetballen en vroeg of ik naar DHC kwam. Ik bleek toch talent te hebben.

En toen?
Ik mocht van mijn ouders destijds niet naar DHC omdat dat geen katholieke vereniging was. Toen ik 12 was kwam ik via Harry Romein in contact met Rinus van der Brugge, wat ook echt een voetbalman was. Hij organiseerde voor mij een voorwedstrijd met DHC tegen Fortuna Vlaardingen, zodat ik een wedstrijd kon spelen met de jeugd van DHC. Helaas werd de wedstrijd afgelast door de regen!

Toen u 16 was ging u alsnog naar DHC?
Ik kwam in het Delfts elftal terecht met spelers als Jack Vaes, Ben van Peppen, Jan Wijnmaalen en Peter van der Meer. Vooral met Jack Vaes had ik een bijzondere band, wij voelden elkaar blindelings aan. Vanuit het Delfts elftal zijn we naar DHC gegaan, waar we begonnen in de A1 en gelijk kampioen werden. Hierna zouden we de overstap maken naar de betaalde jeugd, maar op een gegeven moment was die er niet meer omdat Xerxes DZB niet meer bestond. In de senioren begonnen we in de vierde klasse met Piet van Geest als trainer, een geweldige man. Wij werden in het tweede jaar gelijk kampioen, we hadden een geweldig elftal.

Wat zijn dingen uit die tijd waar u graag aan terugdenkt?
Ik speelde graag met Hans Barendse, hij was voor mij de ideale linksbuiten. Hij was iemand waarvan ik als spits wist dat hij de bal gelijk voorgaf zodra hij erlangs was. Als spits is het heerlijk om te weten dat een linksbuiten niet gaat kappen, maar de bal gelijk voorgeeft. Ik was een speler die mensen door de benen speelde, waar ik wel aardig wat schoppen door heb gehad. Ik ben zelfs zes keer geopereerd en heb nu twee mooie nieuwe knieën. Ik heb ook nog een aantal jaar gevoetbald met onder andere Sjef de Poorter en Bram en Leo Rontberg, de nieuwe generatie van DHC.

Wanneer bent u gestopt?
Toen ik 31 was kreeg ik weer een hele zware blessure en heb ik het niet meer kunnen redden. Ik heb toen nog wel een jaartje bij Lyra gespeeld.

Hoe kijkt u terug op uw voetbalcarrière?
Ik geniet momenteel van het leven en denk nog met ontzettend veel plezier terug aan de voetballerij van vroeger. De vriendschap die wij als elftal hadden was geweldig, vooral in de eerste acht jaren bij DHC. Nu worden er mensen weggetrokken om naar andere verenigingen te gaan, maar wij hadden dat vroeger niet. Wij waren trots dat we in het eerste bij DHC speelde en gingen helemaal niet weg! Vorige week ben ik 76 geworden, wat ik met mijn zoon in Marbella heb gevierd. Ik ben een gelukkig mens en ben blij dat ik er nog ben, zeker met alle triestheid om je heen.