Dubbel Delft 27/12

DELFT - Soms is ‘Dubbel Delft’ letterlijk dubbel. Kijk naar de Oostpoort: twee torens boven het water en daaronder nog eens twee, als een echo in het water. Zoals de linkerfoto uit 1995. De stad spiegelt zichzelf, alsof Delft even wil checken of ze er nog staat. Alsof ze, vlak voor de jaarwisseling, haar silhouet nog één keer langs de meetlat legt. Op oude ansichten is de poort een waakzame grens tussen stad en buiten. Nu is het ook een wandelroute, een selfieplek. Het is winter. Sneeuw geeft de bomen een zachte rand, alle elementen lijken gedempt, het licht bij de poort gloeit warmer dan normaal. Zelfs de Schie oogt rustiger, met een paar meerkoeten die watertrappelen. Hoog in de lucht snijden meeuwen door het blauw. Het is zo’n avond waarop je vanzelf zachter gaat praten, omdat de kou geluid opzuigt en elke voetstap knispert. Wie oudere Delftenaren hoort, krijgt verhalen over strenge winters waarin het ijs ‘betrouwbaar’ was en schaatsen in de stad bijna vanzelfsprekend. Nu wachten we vaker. We kijken naar grafieken, naar nieuws over klimaat en opwarming. Sneeuw is minder vanzelfsprekend; een cadeautje dat soms maar één nacht blijft liggen. En juist daarom raakt zo’n beeld. ‘1 foto zegt meer dan 1000 woorden’, maar hier zegt hij vooral: kijk goed. Naar licht op water, naar stilte in een stad, naar seizoenen die schuiven. De Oostpoort is een poort, een grens, een overgang. Dat maakt haar een mooi decor voor Oud en Nieuw. Woensdag komen er vuurpijlen, glazen en goede voornemens. Maar nu is er nog dit: rust, spiegeling, en de oude poort die gewoon blijft staan. Voor dit weekend past er maar één wens onder: dat we het nieuwe jaar binnenlopen met aandacht. Voor elkaar. Voor Delft. En voor het klimaat. Zodat winter, af en toe, weer gewoon winter mag zijn.