Dubbel Delft 15/11

DELFT - Links op de oude foto zet iemand zijn kraag nog wat hoger tegen de kou, een paraplu bungelt net buiten beeld. Rechts schuifelt een jong stel de straat over, boven hen hangen slingers van dennengroen; kerst in de Choorstraat. De auto’s staan bumper aan bumper langs de trottoirrand, alsof ze hier voor onbepaalde tijd geparkeerd mogen blijven. En tussen al dat blik prijkt de naam die half Delft nog kan proeven: De Gruyter. De Choorstraat is hier een echte buurtstraat. Smal, stenig, maar levend. Links de naaimachines van Lewenstein, daarachter de mozaïekgevel van De Gruyter, waar kinderen hun neus tegen het raam drukten voor het beroemde ‘snoepje van de week’. De melkbussen, de koffie, de keurige pakken suiker: alles geordend, alles vertrouwd. Het was een wereld van vaste gezichten achter de toonbank, van groeten zonder erbij na te denken. Let op hoe iedereen lijkt te weten waar hij hoort. De bestelbus van De Gruyter half op de stoep, mannen in lange jassen, de vrouwen met tas of mand, niemand gehaast, maar iedereen onderweg. De Choorstraat is hier nog doorgaande route én winkelgebied, voordat looproutes, beleid en bestemmingsplannen de stad anders indeelden. Kijk dan naar nu: dezelfde gevels, maar andere namen. De Gruyter verdwenen, Lewenstein geschiedenis. De auto’s grotendeels uit beeld, de fiets en voetganger dominanter. Toeristen die de straat zien als onderdeel van een date Delft, studenten die nog snel even wat te eten moeten scoren. Deze foto vangt het tussenmoment: Delft in zwart-wit, maar vol kleur in herinneringen. Een Choorstraat waar de feestverlichting nog met de hand werd opgehangen en waar je, als je de deur van De Gruyter uitkwam, zeker wist dat je minstens drie bekenden tegenkwam. De stenen staan er nog, maar de verhalen veranderen wel van eigenaar.