Dubbel Delft 13/12

We staan op het perron van het oude station aan het Stationsplein. Het is ergens in de jaren zestig. Links is net een gestroomlijnde NS-trein gestopt; een elektrisch treinstel uit de serie die we zijn gaan kennen als de Hondekop. De neus rond en gesloten, drie vooruitkijkende ramen, lampen als ogen. Klaar om met één fluitsignaal richting Rotterdam te vertrekken. De stationsklok onder de overkapping tikt naar het hele uur. Op het perron wachten reizigers met koffers en tasjes, wat verderop ligt een stapel fietsen tegen elkaar geleund. Achter de trein rijst het stationsgebouw op: baksteen in brede banden, sierlijst onder de dakrand, torentjes en schoorstenen die net boven de bovenleiding uitsteken. Helemaal rechts, half in de nevel, steekt de spits van de Nieuwe Kerk boven de stad uit. Alles ademt spoor: vertrek, aankomst, overstap. En dan draaien we het beeld naar nu. Het stationsgebouw staat er nog steeds, maar de rollende koffers ratelen niet langer over de perrons. Binnen klinken bestek en stemmen; waar ooit kaartjes werden geknipt, serveert nu onder meer restaurant Pavarotti pasta en pizza. Voor de ramen staan geen bagagewagens meer, maar tafeltjes met glazen en cappuccino’s. Het viaduct dat jarenlang dwars door Delft liep, is verdwenen. Geen treinen meer die hoog boven de stad voorbij denderen, geen rammelende kopjes in de kasten langs de Spoorsingel. De trein duikt nu stil onder de grond, in de spoortunnel, en komt pas aan de andere kant van de stad weer boven. Boven de grond is het plein opener, rustiger. Wie vandaag op een terrasje bij het oude station zit, hoort alleen in de verte een zachte trilling als er een trein passeert. Maar wie goed kijkt naar de gevel, ziet nog altijd een beetje van dat oude vertrekpunt van Delft: de tijd dat de Hondekop hier elke dag de stad in- en uitademde.