Dubbel Delft 25/10

DELFT - Op het Vrouwenregt zie je een beroep dat uit het straatbeeld is verdwenen, maar dat decennialang het ritme van de stad bepaalde: de kolenhandel. Voor de deur van de firma Kouwenhoven staat een vrachtwagen vol jute zakken, elk propvol eierkolen of antraciet. De mannen werken met een vaste routine. Via een losse trap gaan ze omhoog, zak op de schouder, even zwaaien naar familie achter het raam, en dan naar binnen: door de poort, door het gangetje, naar kelder of kolenhok. Zwart stof op de kraag hoort erbij. Kouwenhoven was meer dan een leverancier; het bedrijf fungeerde als een barometer voor het seizoen. In september kwamen de eerste bestellingen, in de winter draaiden ze overuren. Huishoudens, cafés, bakkers en kleine werkplaatsen waren afhankelijk van deze brandstof. De kolenboer kende zijn klanten per straatnaam en kacheltype. Hij wist wie contant betaalde, wie ‘op de lat’ ging en welke trap te steil was voor een volle zak. Service zat in de spieren: een schepje extra, aslade nakijken, pijp rechtzetten. De logistiek was ambachtelijk. De vracht kwam per schip of wagon, werd in de opslag geschept, gewogen en in zakken genaaid. Op de wagen werd alles vakkundig gestapeld: zware zakken onder, drogere zakken boven, het gewicht verdeeld over de auto. De voorlader riep het adres, de sjouwers hielden de tel bij in krijt. Elk ritje was een minuscule stoet: motorgeronk, het ploffen van zakken, en het raspende geluid van de kolenschep. In dit beeld is ook de sociale laag te lezen. De heren met pet en sjaal zijn vaklui met harde handen, trots op hun tempo en hun stevige postuur. Kouwenhoven senior had zeven kinderen; het gezin woonde boven de werkruimte. Een aantal kijkt achter de vitrage mee: best wel een beetje trots. En ze willen natuurlijk ook graag op de foto van Delfts’ bekendste fotograaf.