Nick van den Bos hoopt op afscheid door de voordeur bij Den Hoorn

DEN HOORN - Nick van den Bos is de afgelopen anderhalf jaar in een achtbaan terechtgekomen. De interim-trainer van SV Den Hoorn verkast na dit seizoen naar Vitesse Delft en gaat in de komende weken alles op alles zetten om zijn club voor degradatie te behoeden. 

Door: Alphons de Wit jr. 

Die rol als eindverantwoordelijke smaakt voor de 35-jarige Van den Bos naar meer. “Toen de club halverwege vorig seizoen afscheid besloot te nemen van John Hage, zijn Oscar Laguna Burgos, mijn broer Donny en ik naar voren geschoven om het seizoen af te maken. Toen Oscar en Donny voor de finale van de nacompetitie op vakantie waren, heb ik de leiding gekregen met Gianni Kamperveen als assistent. Uiteindelijk speelden we ons veilig en die serie wedstrijden was voor mij de bevestiging dat ik het aankan.” 

Trainerscarrière
Dat Van den Bos trainer zou worden, stond al vroeg vast. “Ik heb maar één functionerende nier en daardoor was wel duidelijk dat een lange voetbalcarrière er voor mij niet inzat. Vanwege die nier mocht ik zelfs pas op mijn veertiende beginnen met voetballen. Uiteindelijk heb ik het tot het eerste van Den Hoorn geschopt en heb ik als speler de promoties van de derde naar de eerste klasse meegemaakt. Tijdens mijn carrière kreeg ik met heup- en enkelblessures te maken en op mijn negenentwintigste zei de orthopeed tegen me dat als ik nog met mijn kinderen zou willen voetballen, het verstandiger was om direct te stoppen met voetballen. Die keuze was natuurlijk snel gemaakt.”
In de tussentijd was hij al aan zijn trainerscarrière begonnen. “Dat begon bij Wippolder en later ben ik dat ook bij Den Hoorn gaan doen. Na hier drie jaar de onder -17 getraind te hebben, was ik toe aan een volgende stap. Ik werd trainer van het tweede, maar daar viel het niveau en de beleving vooral bij de tegenstanders niet helemaal mee. Gelukkig deed op dat moment de kans zich voor om in te stromen in de onder -23 competitie, waarbij ik met de grootste talenten aan de slag kon en kon instappen op het één na hoogste niveau. Ik heb dat drie jaar lang gedaan en dat beviel ontzettend goed.”

Hoofdmacht
Nadat hij vorig jaar Den Hoorn via de nacompetitie had behouden voor de eerste klasse, volgde een gesprek. “Ik heb aangegeven dat ik nog één jaar de onder -23 wilde doen en daarna toe was aan een volgende stap: hoofdtrainer worden.” Maar het liep anders. “Al aan het begin van het seizoen bleek dat Robin Knoester, de hoofdtrainer, met gezondheidsklachten te kampen had. Daarom is me gevraagd om zijn taken over te nemen tot hij weer in staat was om terug te keren. Toen het zover was, bleek het toch niet te gaan en werd besloten om mij het seizoen af te laten maken. Het is natuurlijk vreselijk voor Robin en ik had veel liever gehad dat hij dit seizoen trainer was geweest. Maar toen dat niet ging, was ik blij en trots dat ik voor deze groep mocht staan en niet iemand van buitenaf.”
Al snel werd duidelijk dat dat volgend jaar niet het geval zal zijn. “Daar is de club meteen duidelijk in geweest en toen bleek dat Ronald Hes voor volgend jaar werd aangetrokken, wist ik dat Vitesse Delft op zoek was naar een trainer. Daarop heb ik direct gesolliciteerd en we kwamen er redelijk snel uit. Daar ben ik blij mee, want het is een prachtige club en in mijn ogen is het een sleeping giant. Daarnaast zijn er vanuit het verleden ook verschillende dwarsverbanden tussen de clubs. Ik kijk ernaar uit om er volgend seizoen trainer te zijn.”
Voor het zover is staan er nog minstens vier wedstrijden bij Den Hoorn op het programma. “En daarin zullen we keihard moeten werken om op de veilige plaatsen terecht te komen. Ik ben als speler van de derde naar de eerste klasse gepromoveerd en zo wil ik de club ook achterlaten. Ik weet ook wel dat niemand het met zal kwalijk nemen als dat niet zou lukken, maar voor mijn gevoel zou ik na een degradatie niet door de voordeur afscheid kunnen nemen.”

Afscheid nemen
Van den Bos heeft er alle vertrouwen in dat zijn ploeg zich in de komende vier wedstrijden definitief veilig kan spelen. “We zitten in een poule waar alles ontzettend dicht bij elkaar ligt en waarbij iedereen van elkaar kan winnen. Zo wonnen we in de uitwedstrijd bij de koploper. Twee weken geleden tegen TAC ‘90 hadden we juist ontzettend veel pech. Nadat we in de tweede helft op gelijke hoogte kwamen, misten we zes goede kansen, waarvan drie alleen op de keeper. Uiteindelijk misten we en kwamen zij in de vierde minuut van de blessuretijd op voorsprong.”
De trainer hoopt dat de balletjes nu niet binnenkant paal het veld instuiten, maar in het doel belanden. “Met dat stukje geluk, ben ik ervan overtuigd dat ik op een goede manier afscheid kan nemen. En dat is geen afscheid voor altijd, want ik weet zeker dat ik hier nog eens terugkom.”