Pierre van Zadelhoff en Jordy Krassenburg gaan met voetbalpensioen

DELFT - Het seizoen zit erop voor de clubs uit onze regio. Bij de verschillende verenigingen wordt op de achtergrond alweer hard gewerkt aan de voorbereiding op het nieuwe seizoen. Sommige spelers die afgelopen seizoen nog actief waren, gaan die niet meer meemaken.

Door: Alphons de Wit jr. 

Zo zal Wippolder, dat vorige week woensdag in de finale van de nacompetitie voor een plek om promotie naar de vierde divisie speelde, het na de zomer zonder Jordy Krassenburg moeten stellen. “En dat lijkt me heel gek; ik vind het zelfs een beetje eng”, vertelt de 33-jarige middenvelder. “Afgelopen seizoen heb ik besloten een stapje terug te doen, maar dat was niet makkelijk.”
Krassenburg kreeg na de met 1-6 verloren wedstrijd tegen DVZ ‘68 een prachtig afscheid van zijn medespelers en de supporters van Wippolder. “En na die wedstrijd heb ik echt nog wel even getreurd, maar na vijf minuten ging die knop al om. Ik begon hier als pikkie van zestien jaar in de vierde klasse en nu spelen we voor het tweede jaar op rij mee voor een plek in de vierde divisie. Dat vervult me met een gevoel van trots en voor mezelf is het mooi dat ik mijn steentje bij heb kunnen dragen aan die opmars.”

Hernieuwde vrijheid
Ondanks dat Krassenburg toch wat bang is voor het zwarte gat, zal hij sommige dingen zeker niet missen. “Mij lijkt het ook weleens lekker om op dinsdagavond als het ontzettend hard regent thuis op de bank te zitten en naar de Champions League te kijken. Daarnaast zal ik zeker nog vaak op de voetbal te vinden zijn, maar als ik een weekendje weg wil, hoef ik me ook niet schuldig te voelen.”
Krassenburg kijkt dus uit naar zijn hernieuwde vrijheid. “Zeventien jaar lang heb ik alles gedaan voor de voetbal. Ik heb mijn vakanties eromheen gepland en als het kon, dan stond ik er. Nu ga ik ontdekken hoe het is om in de weekends wat meer ruimte te hebben, al sluit ik me wel aan bij het derde elftal. Dat is een elftal waar gezelligheid en fanatisme hand in hand gaan. Dus de trainingsopkomst is hoog, maar als je een keertje echt niet kan, hoef je je niet schuldig te voelen.

Geen lastige keuze
Voor Pierre van Zadelhoff was het seizoen al wat eerder afgelopen. De 41-jarige kilometervreter speelde op zaterdag 25 mei zijn laatste wedstrijd voor de hoofdmacht van Full Speed. “En dat betekende voor ons de tweede degradatie op rij. Op zo’n moment is de keuze om te stoppen niet een heel lastige. Het vervelende is alleen wel dat we onze trainer niet konden geven wat hij verdient. Frank Verhaar nam na vijf jaar afscheid als trainer van het eerste elftal en hij regelde altijd alles voor ons. Dan is het heel vervelend als je voor het tweede seizoen op rij degradeert. Als je dan ook nog eens ziet dat een heel aantal jongens stopt met selectievoetbal of naar een andere club gaat, dan is het een mooi moment om er een punt achter te zetten.”
Van Zadelhoff speelde vierentwintig jaar selectievoetbal. “Dat begon op mijn zeventiende bij Delfia, waar ik een prachtige tijd heb gehad. Helaas ging het met de club steeds slechter. Daarop heb ik in 2009 de overstap naar Full Speed gemaakt, waar ik in een gespreid bedje terechtkwam. Waar bij Delfia soms met negen man op de training verschenen, stonden we hier zelfs met ruim veertig man op het veld.”
En het bleek een gouden combinatie: de middenvelder speelde vijftien jaar voor de hoofdmacht. “En ik denk dat ik niet één specifiek hoogtepunt uit die tijd kan opnoemen. Het spelletje blijft zo ontzettend leuk en het is mooi om samen elke week ergens naartoe te werken.”

Even wennen
Het besef dat het er na vierentwintig jaar op zit, is nog niet helemaal ingedaald. “Ik heb nu vooral nog het idee dat we gewoon aan de zomerstop begonnen zijn. Over een paar weken, als de voorbereiding op het nieuwe seizoen weer start, zal het wel even wennen zijn.”
Toch zal Van Zadelhoff nog vaak genoeg bij Full Speed te vinden zijn. “Ik ben namelijk trainer van de onder -11, het elftal van mijn zoon. Daar ben ik twee avonden in de week en een deel van de zaterdag zoet mee. Daarnaast heb ik pas al een keer meegevoetbald met de veteranen, waar een aantal oud-Delfianen en mijn broer in spelen. Als je daar loopt, moet er toch wel even een knop om.”
Zich aansluiten bij een vast team ziet hij nog niet zo zitten. “Dat schept weer nog meer veranderingen en het mooie aan het feit dat ik stop, is juist dat er wat meer tijd voor het gezin is. Ik heb het al die tijd vol kunnen houden door de steun van mijn vrouw, die alles altijd goed vond en zelfs overal mee naar toe ging. Nu is de tijd gekomen om lekker met het gezin dingen te doen.”