Voetbaldier en clubmens Marcel de Letter gaat met voetbalpensioen

DELFT - SEP komt volgend jaar uit in de vijfde klasse. Twee weken geleden werd in de nacompetitie met 2-3 verloren van Linschoten. Het betekende niet alleen een degradatie, maar ook het laatste duel van Marcel de Letter in zijn tweede periode als trainer bij SEP.

Door: Alphons de Wit jr. 

“En het is ontzettend zonde, want het is zo onterecht. Aan de andere kant staat deze afloop symbool voor hoe het heel het seizoen al gaat bij ons. We hebben te veel wedstrijden verloren waarin we echt niet minder waren dan de tegenstander en meer verdienden. Daarnaast zijn we bijna de enige poule waarin de nummer acht veroordeeld is tot de nacompetitie. En als de tegenstander in zo’n beslissingswedstrijd dan alles mag, loopt het zo af. En dat is zonde; ik ben er nog steeds doodziek van.”
De manier waarop De Letter terugkijkt op zijn laatste wedstrijd als trainer van ‘zijn’ SEP is tekenend voor het voetbaldier dat hij is: nog steeds de focus op het elftal en het resultaat; niet op de periode die hij met deze wedstrijd afsloot. “We zijn ook nog niet klaar, want de komende weken trainen we op de woensdag nog gewoon verder.”

Lichtpuntjes
En die drive, niet alleen bij de trainer zelf, maar ook bij de selectie, is één van de lichtpuntjes. “We hebben een hartstikke leuke jonge groep, waar John komend seizoen mee verder kan. Het jammere is dat de leeftijdsopbouw niet helemaal ideaal is. We hebben met Sander Bouwens en Jeroen Hoornweg twee dertigers, maar een groep met spelers van tussen de vijfentwintig en de dertig ontbreekt, terwijl die misschien wel net dat stukje extra routine kunnen brengen dat nu ontbreekt. Maar John heeft genoeg moois om de komende jaren mee te werken.”
Voor Marcel zelf zit het erop na een carrière die hem voor zes seizoenen langs SEP, vijf seizoenen langs DSVP, acht seizoenen langs Wippolder en opnieuw vijf seizoenen langs SEP leidde. “En daar was ik na al die jaren wel aan toe: niet heel de week door aan voetbal denken en tijd maken voor het gezien. Daar heb ik zo’n vijfentwintig jaar op in te halen en daar kijk ik naar uit, al zal ik nog vaak genoeg langs de lijn te vinden zijn. Dat zal zijn bij mijn dochters, mijn broer, maar zo nu en dan ook bij de verenigingen waar ik gewerkt heb. En de mogelijkheid om eens wat anders te doen op een zaterdagmiddag dient zich ook ineens aan. We gaan eens een jaartje aankijken hoe dat bevalt.”

Echte verenigingen
Wat de clubs waar De Letter de scepter heeft gezwaaid met elkaar verbindt, is het feit dat het echte verenigingen zijn. “Dat is voor mij altijd heel belangrijk geweest en ook mijn kracht: het smeden van een elftal. Je doet het samen. Ik heb in die jaren ook genoeg gesprekken gehad met spelers bij wie het alleen maar ‘ikke, ikke, ikke’ was. Ik kan je zeggen dat ik daar snel klaar mee was.”
Het leidde tot mooie momenten. “Dat begon als assistent van Jan Etienne bij SEP. Dat was een prachtige tijd. In die tijd trainde ik zelf mee bij DSVP, want trainen vond ik het leukste wat er was. In wedstrijden kwam ik als laatste man niet vaak aan het echte voetbal toe, maar op de trainingen kon veel meer. Toen ik als trainer overstapte naar DSVP ben ik bij SEP blijven voetballen.”

Successen
Bij DSVP kwam De Letter bij een selectie met veel bekenden terecht. “In de jeugd had ik een elftal van jongetjes van tien, elf jaar getraind. Later kwamen zij bij het eerste elftal toen ik er als routinier in de selectie voetbalde en ze al dollend wegwijs maakte in het seniorenvoetbal. Toen ik er trainer werd bij het eerste promoveerden we naar de tweede klasse. Dat zijn prachtige herinneringen.”
Ook bij Wippolder ging het goed. “Ook daar kwam ik bij een elftal met echte verenigingsmensen als Symon Valstar, Robert van Leeuwen en de gebroeders van Oudenaarde. Daarna volgde de lichting met echte karakterjongens die werden aangevuld met jongens uit de jeugd en die nu nog meedoen om promotie naar de vierde divisie. In die tijd promoveerden we van de vierde naar de tweede klasse en die gasten vormen nu nog steeds een hartstikke hechte groep.”
Dat is nu bij SEP niet anders. “Eigenlijk zou ik na Wippolder al stoppen, maar toen SEP aanklopte, kon ik geen ‘nee’ zeggen. De degradatie is natuurlijk zonde, maar ik kan dit elftal met een gerust hart overdragen. Het zijn hartstikke goede jongens en doordat John vorig seizoen ook al bij de club heeft rondgelopen, weet zowel hij als de club wat voor vlees ze in de kuip hebben. Ik heb hem niet voorgedragen, de wens om hem als nieuwe trainer aan te stellen kwam echt uit de club en de groep zelf.”
Ook komend seizoen zal De Letter vaak op Sportpark Tanthof-Zuid te vinden zijn. “Zo kan ik eindelijk de wedstrijden van mijn dochters zien, zal ik regelmatig bij het eerste gaan kijken en bardiensten draaien.”