Wateringsepoort

Vorige week werd hier verhaald over de Haagpoort die aan de noordelijkste punt van de stad was gelegen. Deze poort was middels een stenen brug verbonden met de Wateringsepoort. Als een eeneiige tweeling begroetten zij de reiziger die Delft verliet dan wel betrad. Deze koppeling van poorten kwamen we ook op de zuidpunt van Delft tegen waar de Schiedamse- en Rotterdampoort een tweeling vormde. Al kon in dit geval beter gesproken worden over een twee-eiige tweeling. Strategisch gezien was zo’n koppeling van poorten een slimme zet. Verdedigers konden makkelijk van de ene naar de andere poort switchen waarbij een kleinere bezetting volstond dan bij twee afzonderlijke poorten. Tijdens de stadsbrand van 1536 bleven zowel de Haagpoort als de “Wateringhe poort” gespaard. Zoals de naam al aangaf leidde de land- en waterverbinding van de Wateringsepoort naar de regio Wateringen. De postzegel waarop de Wateringsepoort staat afgebeeld toont de helft van een werk van de Delftse kunstschilder Isaac van Haastert (1753-1834). Een tweede postzegel toont de andere helft waarop de Haagpoort wordt afgebeeld. Net buiten de poortgebouwen leidde een houten brug van de ene toegangsweg naar de ander. In de negentiende eeuw groeide de behoefte aan verbeterde toegankelijkheid van de stad voor het moderne verkeer. De stadspoorten waren oud en verwaarloosd en van enig historisch besef was nauwelijks sprake. Met als gevolg dat de sloopkogel de meeste Delftse stadspoorten zou vellen. Ook de Haagpoort en de Wateringsepoort moesten eraan geloven. Zij werden destijds sowieso niet beschouwd als toonbeeld van architectonische hoogstand. In 1862 viel daarom het doek. 

Postzegels met Delftse poorten zijn verkrijgbaar bij: Voordeelshop, Wijnhaven 4; Delft Souvenir Shop, Markt 23, postzegelhandel van Domburg, Voldersgracht 24 en The Readshop Kempers Hovenpassage.