Dubbel Delft 25/7

DELFT - Sommige foto’s hebben meteen geluid. Je hoort het zachte stappen van paardenhoeven, het kraken van wielen, het gedempte praten van omstanders en misschien ook wel het onderdrukte gegiechel van de twee zusters op de stoep. Deze opname toont de trouwstoet van Rinie van Drie en Kees Wimmers. Een plechtig moment aan de Oostsingel, naast de toenmalige hoofdingang van het Sint Joris Gasthuis. Links staat het karakteristieke huisje met de klimop tegen de gevel. Daar woonde het echtpaar. Het is zo’n detail dat een foto meteen persoonlijk maakt: niet zomaar een straatbeeld met rijtuigen, maar een thuis, een beginpunt, een plek waar het dagelijks leven straks weer verdergaat. De stoet staat klaar, de paarden zijn opgetuigd, de koetsiers zitten hoog en waardig op de bok. Alles ademt ceremonie. Maar de omgeving vertelt minstens zoveel. Rechts naast het klimophuis staat de woning van de ‘zenuwarts’, ook een dienstwoning van het Sint Joris Gasthuis. Dat gasthuis was eeuwenlang verbonden met zorg, afzondering en behandeling; een plek aan de rand van de stad waar Delft keek naar wat kwetsbaar was, niet goed in het gewone straatleven paste. Verder naar rechts staan gebouwen van de Rubber-Stichting. Daar werd onderzoek gedaan naar natuurrubber, latex uit Nederlands-Indië, later Indonesië. Er was een proeffabriek en er werd voorlichting gegeven over de toepassingen van rubber. Delft was hier niet alleen een stad van kerken, grachten en hofjes, maar ook van kennis, techniek en koloniale handelslijnen. Met de komst van Soekarno en het einde van de oude verhoudingen veranderde ook dat ingrijpend. En dan zijn daar die zusters. In witte schorten, half verscholen in het tafereel, kijken ze naar de trouwstoet alsof ze heel goed weten dat ernst en vrolijkheid op zo’n dag dicht bij elkaar liggen.