Dubbel Delft 4/7

DELFT - Op de Markt staat Delft in plechtige houding. De foto toont de uitvaart van prins Hendrik op 11 juli 1934, gezien vanaf een hoog standpunt. De stad is volgelopen, maar niet rumoerig. Langs de gevels staat het publiek dicht opeen, op balkons en op daken hebben mensen een plek gezocht. Daartussen zijn ook fotografen en filmers te herkennen: mannen die, net als wij nu, beseften dat hier geschiedenis voor hun lens voorbijtrok. Bijzonder was de kleur van deze rouwdag. Op verzoek van de prins werd het geen zwarte, maar een witte uitvaart. Wit stond voor hem symbool voor overwinning op de dood en wederopstanding. De koets, de paarden, de lakeien en de draperieën vormden daardoor een bijna onwezenlijk licht lint over de Markt. Op de foto is dat witte spoor nog steeds duidelijk te zien, als een stille baan door de mensenzee. Bij aankomst klonk de Bourdon, de zware klok van de Oude Kerk. Daarna werd de kist de Nieuwe Kerk binnengedragen, naar de grafkelder van Oranje-Nassau. Daar werd, zeventig jaar later, ook het voorlopig laatste lid van het Koninklijk Huis bijgezet: prins Bernhard. Op 11 december 2004 vond hij zijn laatste rustplaats in de Koninklijke grafkelder. Zo bleef Delft, ook in onze tijd, de stad waar de geschiedenis van Oranje-Nassau letterlijk onder de stenen voortleeft. Rechts zien we de kerk als donkere muur in beeld; in het midden staat nog het standbeeld van Hugo de Groot, toen nog op zijn oude plaats midden op de Markt. De stad zelf kijkt toe: huizen, winkels, daken, kerk en plein. Alles is heel even onderdeel van een nationaal ritueel. En toch blijft het ook herkenbaar Delfts. Mensen hangen uit ramen, zoeken hogerop een beter uitzicht, fluisteren vermoedelijk wie er nadert. Een stad houdt de adem in terwijl een witte rouwstoet voorbijgaat en de geschiedenis langzaam de kerk binnenschuift.