Dubbel Delft 18/4

DELFT - Soms gaat Dubbel Delft niet alleen over de stad, maar ook over de manier waarop die stad wordt teruggevonden. Deze aflevering draait om de ontwikkeling van deze rubriek. In het voorjaar van 1992 krijgt Willem de Bie de beschikking over honderden negatieven uit het archief van Tiemen van der Reijken, de bekendste fotograaf die Delft heeft gekend. Een weekend lang liggen ze op de lichtbak: straatbeelden, pleinen, gevels, bruggen, het alledaagse Delft van toen; scherp gezien en met veel gevoel voor compositie vastgelegd. Al kijkend ontstaat een eenvoudig en sterk idee: zet een oude foto naast een nieuwe opname, gemaakt vanaf precies dezelfde plek. Zo wordt verleden en heden in één oogopslag zichtbaar. Dubbel Delft is geboren. Precies 34 jaar stond De Bie op meer dan 1700 locaties om die tweede foto te maken. Soms lijkt er in tientallen jaren nauwelijks iets veranderd. Soms is bijna alles verdwenen en moet je zoeken naar één gevel, een rooilijn of een toren in de verte om de plek nog te herkennen. Juist dat maakt de rubriek voor Delftenaren en oud-Delftenaren zo aantrekkelijk: het is telkens weer een ontmoeting met een stad die tegelijk vertrouwd en veranderd is. Aanvankelijk bestond Dubbel Delft uit twee zwart-witfoto’s. Toen de krant in kleur ging drukken, kreeg de nieuwe opname vanzelf meer levendigheid. En sinds kort kan ook het verleden meekleuren. Dat geeft de oude beelden een andere nabijheid. Een verbetering meent De Bie: “Kleur haalt het verleden dichterbij: wat in zwart-wit nog alleen geschiedenis is, wordt plotseling menselijk en herkenbaar. Je ziet niet alleen hoe het was, je voelt het bijna weer tot leven komen. Daarbij gaat het niet alleen om kleur toevoegen; minstens zo belangrijk is het precieze herstelwerk”. Hierboven te zien: dezelfde foto - richting Dertienhuizen - in zwart-wit en in kleur.