Dubbel Delft 28/3

DELFT - Zodra je deze foto langer bekijkt, zie je dat Tiemen hier niet zomaar een bouwput heeft vastgelegd. Hij bouwt het beeld zelf ook op. Alles draait om de dieptewerking. Links trekt de stalen leuning je als vanzelf de foto in, langs het water, langs de gebroken muren, recht naar de mannen die midden in het werk staan. Het is een compositie met lagen: voorgrond, tussenruimte, brug, water, stad. Precies daar gebeurt het. Op het eerste gezicht lijkt het een rommelig tafereel van sloop en modder, van afgebikte stenen en tijdelijke oplossingen. Maar juist daarin schuilt de kracht van deze opname. Delft is hier letterlijk bezig zichzelf te verbouwen. De doorvaart waaraan gewerkt wordt, zou volledig veranderen: geen losse oude situatie meer, maar één lange tunnel. Wat hier nog openligt, ruw en onaf, is een tussenmoment. Een stad die even haar binnenkant laat zien. Op het muurtje staan twee mannen aan het werk. Een listige werkplek, smal en zonder veel bescherming. Eén misstap en je belandt lager dan de bedoeling is. Toch lijken ze onaangedaan; gewoon een dag zoals andere. Dat maakt oude foto’s vaak zo indrukwekkend: wat voor ons spannend oogt, was voor hen simpelweg werk. Verderop zie je de Rotterdammerpoortbrug, inmiddels verdwenen. Ook dat is typisch voor dit soort beelden: ze bewaren niet alleen wat er staat, maar ook wat later zal verdwijnen. Op de achtergrond rijst een van de gashouders van het toenmalige Gasbedrijf op. Daarvoor staat bebouwing die plaats zal moeten maken voor de aanleg van de Sebastiaansbrug. De stad van toen schuift langzaam op voor de stad van later. En juist daarom is dit zo’n mooie foto. Niet alleen vanwege wat erop staat, maar vanwege de blik van de fotograaf. Niet plat registreren, maar de ruimte in trekken. Zo wordt een bouwplaats ineens een mooi verhaal over Delft zelf.