Het Delft van Toen: Wilma Keizer

DELFT - Van theaterdecors en straattheater tot schilderijen en monumentale kunstinstallaties: het leven van Wilma Keizer staat al decennialang in het teken van verbeelding. Met een scherp oog voor beeld creëerde zij talloze voorstellingen, schilderijen en kunstprojecten.

Door: Doris Steijger

Als tienjarig meisje verhuisde Wilma vanuit Den Haag naar Delft. ‘De stad was toen nog omringd door weilanden en zodra je de stad binnenreed rook je gelijk de herkenbare geur van de gistfabriek, dat stonk wel.’ Het gezin verhuisde naar Delft omdat haar vader directeur werd van het Renswoudehuis, een tehuis voor moeilijk opvoedbare jongens.

Liefde voor het beeldende
Al op jonge leeftijd bleek dat Wilma graag met haar handen werkte. Op de Mavo koos ze handarbeid als examenvak. Die keuze bepaalde haar vervolgopleiding. ‘Daar is mijn liefde begonnen voor het beeldende.’ Ze vervolgde haar opleiding aan het CLD, omdat daar handvaardigheid in het examenpakket zat, en stroomde daarna door naar de lerarenopleiding. Daar specialiseerde ze zich in tekenen en handvaardigheid en studeerde uiteindelijk af op schilderen. Ook volgde ze nog een jaar aan de Academie voor Beeldende Kunst in Rotterdam. Het creatieve zat diep verankerd. Toch kon ze toen nog niet vermoeden dat juist een klein advertentietje haar leven een nieuwe richting zou geven.

Een advertentie
Tijdens haar studie zag Wilma een oproep in de schoolkrant. ‘Het Delftse Spiegeltheater zocht iemand die een decor wilde ontwerpen voor een voorstelling van Oedipus. Dat leek mij gelijk heel interessant.’ Ze reageerde, ontwierp decor en kostuums en raakte in de ban van het theater. Binnen het Spiegeltheater kreeg ze de vraag of ze niet zelf een voorstelling wilde regisseren. ‘En zo ben ik de regiekant ingerold.’ Haar eerste eigen productie werd het feministisch getinte stuk Hier staan wij. Daarmee begon haar theaterloopbaan. ‘Ik sta altijd open om nieuwe dingen uit te proberen.’

Theater maken met Jan
Een belangrijke wending volgde toen Wilma toneelschrijver Jan van der Mast ontmoette. Waar zij sterk was in beelden, vormgeving en regie, bracht hij de teksten mee. Samen ontwikkelden zij hun eigen manier van theatermaken. Ideeën ontstonden uit gesprekken, observaties en improvisaties. Jan schreef de teksten, Wilma gaf vorm aan de beelden. Hun eerste gezamenlijke productie, De dood van een sardien, bleek meteen een succes. Het absurdistische stuk werd genomineerd voor een Nederlandse toneelschrijfprijs en trok internationale belangstelling. ‘Dat was onze vliegende start.’ Vanaf begin jaren negentig maakten Wilma en Jan tientallen jeugdvoorstellingen die door Nederland en België toerden. Toen hun eigen kinderen fanatiek voetbalden, ontstond een voorstelling over ouders langs de zijlijn. ‘Een herkenbaar beeld voor veel mensen.’

Altijd blijven schilderen
Hoewel theater een groot deel van haar leven bepaalde, bleef schilderen altijd aanwezig. Toch kreeg het schilderen minder aandacht tijdens de drukke theaterjaren. Daar kwam verandering in toen ze vanaf 2000 les ging geven aan de Vrije Academie. ‘Dat stimuleerde mij ook wel weer om zelf ook weer aan de slag te gaan met mijn schilderen.’ Tegenwoordig werkt ze vanuit haar atelier aan de Nieuwe Langedijk in Delft. Zelf omschrijft ze haar stijl als modern impressionistisch. ‘Het moet ook interessant zijn in zijn verf.’ Van dichtbij zijn de dikke verfstreken zichtbaar, terwijl het beeld op afstand bijna fotografisch oogt. Juist die spanning vindt ze interessant.

Wie nieuwsgierig is geworden naar Wilma’s werk, kan haar binnenkort opnieuw aan het werk zien. Samen met koor Het Zingend Hart, waarmee zij eerder onder meer de voorstelling Gist en Geluk in het Agnetapark maakte, werkt zij momenteel aan de nieuwe productie Licht van Geluid in Leiden. In deze bijzondere wandelvoorstelling komen theater, beeldende kunst, muziek en ontmoeting opnieuw samen. De voorstelling is te zien in juni in Leiden. Kaarten zijn verkrijgbaar via de website van Het Zingend Hart.