Hemd van het Lijf: Yvonne Kaijer

Yvonne Kaijer is al meer dan 40 jaar werkzaam op IKC De Eglantier en nam vorige week vrijdag officieel afscheid.

Vanwaar deze foto?
Ik werk al 40 jaar op IKC De Eglantier en ga binnenkort met pensioen. Deze foto is gemaakt tijdens het officiële afscheidsmoment van mij en mijn collega Aad van Dam.

Hoe was de afscheidsdag?
Geweldig. Wij van De Eglantier zijn nogal goed in feestjes geven. ‘s Morgens werd ik wakker gemaakt door collega’s die me op kwamen halen, en op het schoolplein kreeg ik van Peet Vermeulen - een entertainer die we vaker inhuren - samen met mijn collega Aad van Dam een onderscheiding en een oorkonde. Daarna barstte het feest los! Na schooltijd was er nog een receptie en ook dat was fantastisch. Er waren zelfs leerlingen van 40 jaar geleden bij. Ik was na afloop nog twee dagen van slag door de emotie en de drukte.

Hoe kwam je bij De Eglantier terecht?
Ik ben eigenlijk eind ‘81 al begonnen als invalkracht op allerlei Delftse scholen. Op een gegeven moment viel ik in voor iemand die met zwangerschapsverlof was op wat toen nog de Christiaan Huygensschool heette (tegenwoordig De Eglantier). Ik was erg blij toen dat contract verlengd werd, omdat ik al veel verschillende scholen had gezien en De Eglantier er met kop en schouders bovenuit stak. Deze school was ook toen al een doorsnee van alle lagen van de bevolking, opleidingsniveau en herkomst. Dat heb ik altijd erg gewaardeerd. Daarnaast is er ook altijd zo’n fijn team geweest, inclusief een fijne directeur, met goede samenwerking en veel steun aan elkaar.

Kijk je uit naar je pensioen?
Ik kijk ernaar uit om meer tijd door te brengen met de kinderen en onze kleinzoon in Noorwegen, en ik wil misschien ook wel een cursus volgen en vrijwilligerswerk doen. Ik zal in ieder geval zeker niet stilzitten. Toch kost het me veel moeite om afscheid te nemen, omdat het zo’n fijne school is en omdat ik lesgeven nog steeds leuk vind. Het heeft me gedurende de jaren ook wel vaker benauwd hoor, dat ik dacht: oh jee, ik werk hier nu al zo lang… Maar telkens als ik bij de directeur aangaf dat ik wel wat meer uitdaging zocht, kon dat ook gewoon. Ik heb er zoveel naast kunnen doen.

Zoals?
Ik heb veel naschoolse activiteiten opgezet, veel evenementen georganiseerd en ik heb meerdere jaren alle muzieklessen gegeven. Niet iedere docent is even muzikaal, maar ik heb altijd graag gezongen en gitaar gespeeld. Vroeger had ieder kind hetzelfde repertoire en dat is bij de laatste generaties flink achteruitgegaan. Ik vond het erg leuk om daarmee aan de slag te gaan en te merken hoe de kinderen weer steeds meer van dezelfde melodieën leerden kennen.

Hoe is het onderwijs in al die jaren veranderd?
Vroeger was je klaslokaal een soort eigen eilandje. De directeur hield het natuurlijk wel in de gaten, maar je kon alles op je eigen manier doen. Later zijn we veel meer gaan samenwerken en dat vond ik geweldig. Je leert van elkaar, je steunt elkaar en er is een soort rode draad in het onderwijs. Dan is er natuurlijk de digitalisering, die naar mijn idee veel voordelen heeft. Zo wordt het nakijkwerk je nu grotendeels uit handen genomen en maakt het werken met een Smartboard en andere digitale apparaten het lesgeven makkelijker, uitdagender en interactiever. Er zijn ook een paar nadelen - kinderen schrijven bijvoorbeeld minder- maar al met al vind ik de ontwikkelingen positief.

Als ik burgemeester van Delft was…
…zou ik ervoor zorgen dat er meer plekken komen waar jongeren naartoe kunnen, zodat ze niet op straat hangen of continu achter het scherm zitten. Ik vind het heel erg dat er zoveel buurthuizen en -initiatieven verloren zijn gegaan.