Hemd van het Lijf: Mevrouw van Puffelen (96)

Mevrouw van Puffelen woont al 66 jaar lang in haar huis in de Wippolder Noord en wil er nooit meer weg.

Waarom hier op de foto?
Dit is mijn huis in de Wippolder, waar ik al 66 jaar lang woon.

Komt u oorspronkelijk uit Delft?
Nee, ik kom uit Friesland, maar ik ben door de liefde in Delft terechtgekomen. Toen ik begin 20 was, had ik een correspondentievriend in Indonesië. Hij werd na de bevrijding als militair uitgezonden. Drie jaar lang hebben we met elkaar geschreven, en toen hij terugkwam wilde hij me persoonlijk bedanken voor het schrijven al die jaren. Mijn moeder nodigde hem toen uit om een tijdje bij ons in Friesland te verblijven. Hij was erg vermagerd en mijn moeder wilde hem wel even opkalefateren. Het was toen tussen hem en mij nog vriendschappelijk, maar zo is de bal wel gaan rollen.

Waarom zijn jullie naar Delft gegaan?
Hij was wel een echte Delvenaar, en hier in Friesland was geen werk te vinden. Toen hij werk vond in Delft, moest ik kiezen: of een streep erachter, of als tweeëntwintigjarig meisje in mijn eentje naar Delft verhuizen, waar hij in een kosthuis woonde. Dat laatste is het geworden.

En dat beviel wel?
In het begin had ik het er erg moeilijk mee. Ik kende hier immers niemand. Van huis uit was ik costumière, maar daar kon ik niet genoeg mee verdienen om me een kamer te kunnen veroorloven. Uiteindelijk kwam ik in het huis van een huisarts met drie jonge kinderen terecht, waar ik kon werken in de huishouding. Ik kwam zelf uit een gezin met jongere broers en zussen, die ik achter had gelaten, dus het was geweldig om weer jonge kinderen in mijn leven te hebben.

Hoe kwamen jullie dan in de Wippolder terecht?
Toen ik in Delft kwam, heb ik me gelijk laten inschrijven bij een woningbouwvereniging. Toen mijn man en ik getrouwd waren, kwamen we in aanmerking voor een woning. We woonden eerst een tijdje in de Trompetstraat in een afbraakwoning. Het was echt een krot, maar wij waren er heel gelukkig mee. De gemeente vond het maar niets dat wij daar woonden, want mijn man was ambtenaar. Een ambtenaar in zo’n bouwval - dat kon niet. De gemeente ging dus ook op zoek naar een huis voor ons.

En dat was dit huis?
Ja, maar daar ging nog wat tijd overheen. Ik liep altijd langs dit huis als ik mijn vriendin op ging zoeken, en dacht ik al: wat zou ik hier graag willen wonen. Er woonde toen een groot gezin met veel kinderen, en in een soort gedwongen ruil werden die verplaatst naar de woning van een jonger gezin. Die jongelui kwamen hier terecht. Ze hadden het hier schijnbaar niet naar hun zin, want ze besloten te emigreren. Het huis was gevorderd door de gemeente en heeft zes weken leeggestaan voordat de gemeente erachter kwam dat er nog gezocht werd naar een huis voor mijn man en dat ik ook nog eens ingeschreven stond bij de woningbouwvereniging: twee vliegen in één klap! Zo kwamen we hier terecht. Toen werd het me meteen duidelijk: ik ga hier nooit meer weg. We hadden dit huis op zo’n bijzondere manier gekregen dat ik er nooit meer weg wilde, tot nog toe. Vandaar dat die poster op mijn raam hangt: “Slopen is bezopen”.

Wordt het huis gesloopt?
Als het aan Woonbron ligt wel. Daar zijn we toevallig achter gekomen - achter onze rug om probeerden ze de vergunningen los te krijgen. 40 jaar geleden wilden ze hier ook al flats neerzetten. Daar heb ik toen, samen met de bewonerscommissie, een stokje voor weten te steken. Nu zeggen ze dat deze woningen te oud zijn om te kunnen verduurzamen - al stoten ze met het slopen en bouwen volgens mij veel meer stikstof uit dan met renovatie. Het identieke woonblok aan de overkant kan schijnbaar wel gewoon worden gerenoveerd. Het staat nog niet helemaal vast, dus we hopen dat de gemeente deze wijk als erfgoed bestempelt. Het zijn prachtige huizen uit begin 20e eeuw, onder architectuur gebouwd, die nog in goede staat zijn. Wijken zoals deze vind je niet meer veel in Delft.

Als ik burgemeester van Delft was…
…zou ik tegen hen die de slopershamer ter hand willen nemen zeggen: doe het niet! Zo’n stukje Delft krijg je nooit meer terug. Dit soort bouw, dit straatbeeld… Koester het en maak er een erfgoed van.