Hemd van het Lijf: Samuel van Rij

Samuel van Rij is student fysiotherapie en was afgelopen seizoen coach van de MU18-2 van basketbalvereniging DAS Delft.

Waarom hier op de foto?
Dit is een toplocatie met veel ruimte om een mooi basketbalveld van te maken, maar je ziet hier geen jeugd - terwijl basketbal steeds populairder wordt in Nederland. Hoe leuk zou het zijn als jong en oud elkaar hier zouden kunnen uitdagen voor een sportief potje basketbal? Als ik burgemeester van Delft was, dan wist ik het wel!

Hoe lang loop je al rond bij DAS?
Ik speel sinds mijn achtste basketbal, dus nu ongeveer tien jaar. In de vierde klas van de middelbare school heb ik voor mijn maatschappelijke stage rondgevraagd bij de sportclub. Toen ben ik onder begeleiding begonnen met het trainen van de nieuwe instroom spelers.

En zo werd je coach?
Het trainen destijds behelsde eigenlijk alleen de basistechnieken van basketbal. Ik leerde mensen die net op basketbal zaten hoe ze moesten dribbelen, passen en schieten. Later moest ik voor het vak ‘Bewegen, Sport & Maatschappij’ ook stage lopen. Toen mocht ik zelf een team trainen en coachen. De meesten waren jongens die ik bij de instroom ook had getraind. Zij begonnen dit seizoen voor het eerst wedstrijden te spelen in de MU16-3 (mannen onder de 16jaar).

Hoe oud waren die jongens?
Even oud als ik, een enkeling zelfs een jaartje ouder. Dat leverde gelukkig geen problemen op, doordat ik naast het basketbal veel nadruk heb gelegd op discipline: je komt op tijd en zet je maximaal in. Als iemand te laat kwam, moest iedereen rennen, en als iemand niet goed op had gelet bij een uitleg, moesten er bijvoorbeeld push-ups worden gedaan. Het bleef wel gezellig, hoor. De jongens merkten al gauw dat ze mede hierdoor groeiden, als team en individueel, waardoor we mooie resultaten boekten. Verder vind ik organisatie en teamspirit erg belangrijk. Er moet tijdens wedstrijden duidelijk gecommuniceerd worden, en we moeten altijd open naar elkaar kunnen zijn en uit kunnen spreken waar elkaars sterke en zwakke punten liggen.

Speel je zelf ook nog?
Ja, afgelopen seizoen speelde ik in de MU18-1, en ik coachte dus de MU18-2. Het leuke is dat enkele spelers van het team dat ik coachte nu bij mij in het team invallen. Ik heb dus eigenlijk een paar teamgenoten opgeleid.

Dus dat coachen gaat wel goed?
Zeker, we zijn dit seizoen kampioen geworden. Daar hebben we hard voor getraind. Er zat een hoop tijd en voorbereiding in, maar het was een heel leerzaam jaar waarin we ons doel hebben bereikt.

Hoeveel tijd ben je eraan kwijt?
Ik denk zo’n 13 uur in de week. Op maandag en woensdag trainde ik zelf, op vrijdag gaf ik training en dan zijn er ook nog de wedstrijden. In de voorbereiding steek ik ook nog best wat uren. Zeker richting het kampioenschap heb ik echt basketbal gestudeerd. Soms maakte ik ook video’s waarin ik bepaalde posities en tactieken visualiseerde, zodat de spelers die thuis al uit hun hoofd konden leren.

Studeer je daarnaast ook nog?
Ja, ik heb bijna mijn eerste jaar fysiotherapie in Leiden afgerond. Het was een druk seizoen, maar met de juiste planning goed te combineren. Fysiotherapie is heel breed en ik weet nog niet precies waar ik mij in wil specialiseren, maar daar kom ik in de komende drie jaar wel achter. Ik zou eigenlijk ook wel op hoger niveau willen coachen - dan is kennis van fysiotherapie nog steeds heel nuttig.

Als ik burgemeester van Delft was…
…zou ik meer investeren in de beweging van jong en oud. Ik zou mij graag inzetten voor meer sportvelden en -zalen, die ook goed onderhouden worden. In Delft is er een tekort aan zaalruimte, waardoor veel sportverenigingen een ledenstop hebben. Jongeren bewegen al weinig, en als ze dan een sport kiezen, komen ze op een wachtlijst terecht. Dat vind ik, ook vanuit mijn oogpunt als fysiotherapeut in opleiding, iets waar echt aandacht en prioriteit voor nodig is.