Delftse band Alquin opnieuw te zien in een documentaire
AlgemeenDELFT - Het Delftse Alquin maakte in de jaren zeventig furore in de Nederlandse progrockscène en genoot ook internationaal veel aanzien tot in Engeland en Amerika aan toe. Popjournalist Martin Reitsma en filmer John Meijer maakten een filmdocumentaire over deze legendarische Delftse band die vanaf nu ook voor de Delftse muziekliefhebbers te zien zal zijn op YouTube. Het is een door John Meijer opnieuw gemonteerde versie met highlights uit de oorspronkelijke versie. De opnames werden voornamelijk in Delft gedaan, onder meer bij K.S.V. Sanctus Virgilius aan de Oude Delft, in het Alcuingebouw. De band Alquin kwam voort uit de Delfste studentenbeweging en repeteerde in dit historische gebouw.
Tekst & foto: Martin Reitsma
Martin Reitsma en John Meijer zijn in de muzikale geschiedenis van de Delftse rockgroup Alquin gedoken en hebben met prominente Alquinleden zoals Ferdinand Bakker, Michel van Dijk, Ron Ottenhof, Paul Westrate en Dick Franssen herinneringen opgehaald aan hun groep. Alquin bezat een volstrekt eigen identiteit met muzikanten die de popmuziek in Nederland naar een nieuw en hoger elan heeft getild met albums en optredens om van te watertanden.
Alquin: The Story So Far!
Het Delftse Alquin, opgericht in 1971, heeft in de loop van haar bestaan een constante en hoge kwaliteitsbijdrage geleverd aan de Nederlandse popmuziek. Binnen een periode dat de markt na 1975 wordt beheerst door bands die vooral gericht zijn op het behalen van commercieel succes doet de band geen concessies en levert kwalitatief goede langspeelplaten af met uitstekend songmateriaal en een goed, direct geluid dat transparant blijft ook in de meer complexere delen.Een groep met een eigen identiteit die de popmuziek in Nederland naar een nieuw en hoger elan tilt met albums en optredens om van te watertanden. Fraai opgebouwde nummers. Een combinatie van stijlen met perfect geluid. Een aansprekende mix van klassiek, prog, jazz en funk. Kwaliteitsrock met soms een vleugje blues waarbij slepende en vlotte passages elkaar naadloos afwisselen. Virtuoze gitaarlicks en riffs ondersteund door fluit, alt- en tenorsax met een solide ritmesectie en aansprekende hammondklanken.
Met de komst van Michel van Dijk in 1974 verandert de muzikale koers en schuift Alquin meer de rock-kant op. De lenige en aansprekende zang van Michel, met zijn perfecte engelse uitspraak, voegt een extra dimensie toe aan de band. De band heeft een volwassen goed gearrangeerd geluid dat het ook internationaal uitstekend doet. Begonnen met sterk instrumentale en vaak als symfonische rock aangeduide muziek ,ontwikkelt Alquin zich meer en meer tot een hechte rockgroep met een uitstekende liveact. Alle leden van de band zijn gepassioneerde en gedreven muzikanten, wars van sterallures en een complete eenheid.
In 1977 besluit de band op haar hoogtepunt te stoppen. De band ontwikkelt zich dan evenwel nog steeds en was bij het uiteenvallen nog niet aan het eind van hun kunnen. Dat blijkt wel toen de band halverwege de jaren negentig weer bij elkaar komt voor enkele reünieconcerten. De groep maakt in 2003 een succesvolle comeback. Ze blijven daarbij niet hangen in platgetreden muzikale paden maar ontwikkelen zich in die periode nog steeds en weten in die tijd binnen het classic (prog)rockgenre nog altijd een eigen en herkenbaar eigen geluid uit te dragen én nieuwe aspecten aan hun oeuvre toe te voegen. Alquin heeft met zijn indrukwekkende muzikale conduitestaat een prominente plaats veroverd binnen de Canon van de Nederlandse Popmuziek. Via het aanklikken van onderstaande link kun je de remake van de documentaire over Alquin zien.
https://www.youtube.com/watch?v=NA8NMjxK_0U
