Straattaal

Tekst en foto’s: Rianne Dekker

RENATE KOOIMAN EN BUURTGENOOT
Zo’n drieënhalf jaar wonen Renate (49) en haar buurtgenoot, die om privé redenen niet met naam en toenaam in de krant wil, nu in de Kurt Weillstraat. In het complex van sociale huurwoningen van woningcorporatie Vidomes hebben bewoners niet veel contact met elkaar, en daar willen de dames verandering in gaan brengen. Samen met de wijkverbinder zijn ze aan het brainstormen over een kerstactiviteit om de buurt dichter bij elkaar te brengen.

“We denken aan een kraampje, waar je glühwein en warme chocomel kunt halen. Het is een klein ding, maar het draagt bij aan meer saamhorigheid. We hopen dat hiermee het balletje gaat rollen en dat mensen in de buurt meer contact krijgen en voor elkaar klaar gaan staan.”

Er zijn voor elkaar
Renate zou heel graag zien dat de mensheid socialer wordt. “Dat je als buren zijnde elkaar leuk gedag zegt, een kletspraatje maakt. Maar ook dat oude vrouwtje helpt dat gevallen is op straat.” De buurtgenoten weten dat een aantal mensen in hun flat heel sociaal is. Maar helaas komt dat er nu nog niet helemaal uit. “Misschien durven mensen ook niet meer sociaal te zijn, uit angst daar de dupe van te worden. Zo waarschuwde Vidomes pas nog voor oplichters die aan de deur komen bijvoorbeeld.” Bovendien worden door social media mensen ook steeds meer met geweld en oplichterij geconfronteerd. Renate: “Ik vind social media een obstakel in je leven. Het weerhoudt mensen ervan om sociaal te zijn.”
De twee hopen met de kerstactiviteit, en wellicht bijvoorbeeld een barbecue in de zomer, te bewerkstelligen dat de straat c.q. buurt door het verbeterde contact er meer voor elkaar gaat zijn. “Zodat je elkaar ook meer in de gaten houdt en kan waarschuwen als er bijvoorbeeld een vreemde voor je deur staat.” Renate ziet bovendien als bijkomend voordeel dat zo’n activiteit dichtbij huis is. “Als je er dan doorheen zit trek je de deur achter je dicht en kun je uitrusten.”

Als een dochter
Renate lijdt namelijk naar alle waarschijnlijkheid aan fybromyalgie, een aandoening waarbij je last hebt van langdurige (chronische) pijn in je spieren en bindweefsel, vaak in combinatie met onder andere stijfheid en vermoeidheid. Hierdoor is ze lichamelijk beperkt. “Ik kan heel weinig, zelfs niet meer koken en daar houd ik in principe zo van. Vroeger sneed ik een ui in dertig seconden, nu doe ik er vier, vijf minuten over.” Hoewel ze al sinds 2010 klachten heeft, weet ze het pas een naam te geven sinds ze in contact is gekomen met haar buurtgenoot, die al aan dezelfde aandoening leed. “Zij herkende bij mij klachten die ze zelf had. Zij begrijpt heel veel van mijn situatie en dat geeft mij rust. Ik beschouw haar ook als een dochter. Als ik niet thuis zit, zit ik bij haar.”

Een dag niet gelachen..
Renate geeft met thuis zitten al aan dat ze niet meer werkt. Haar aandoening, waarvoor ze overigens nog wel bezig is een diagnose te krijgen, belet haar dat. Ook haar buurtgenoot is door fybromyalgie grotendeels afgekeurd. Een bittere pil voor iemand van haar jonge leeftijd, die tot voor twee, drie jaar geleden in de ouderenzorg werkte. “Ik was daar onderaan de ladder begonnen en heb me omhoog gewerkt. Nu werk ik niet meer en vind ik het lastig als je kijkt naar wat leeftijdsgenoten allemaal nog kunnen.” Renate geeft aan dat zelfs het verrichten van vrijwilligerswerk moeilijk is. “Het trekt zoveel uit je, dat je daarna drie dagen plat ligt”. Toch zitten de twee niet bij de pakken neer en proberen ze optimistisch te blijven. “Mijn zus zei altijd: “Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.” En zo is het”, aldus Renate.

Al bijna een halve eeuw in Delft
Ze heeft in haar stad alle reden tot lachen, want de geboren (Singelstraat) en getogen Delftse beschouwt het prachtige Delft echt als haar stad. “Ik woon er al 49 jaar met veel plezier. Ik houd van mijn huissie en mijn tuintje hier, en ben van plan hier lang te blijven. Eigenlijk tot ik de grond in ga, zeg maar. Als ik nog zou verhuizen, dan zou dat naar Turkije zijn, het land waar mijn ex vandaan komt. Het is een prachtig land met een warm en fijn volk. Maar ik ben hier gewoon gelukkig, en zeker als ik weet dat mijn dochter van 20, die nu nog bij me woont, straks ook goed terecht komt en een eigen stekkie heeft. Want dat is natuurlijk heel lastig voor jongeren tegenwoordig.” Haar jongere buurtgenoot is voor nu blij met haar 3-kamer woning, maar wil in de toekomst wel een gezin. “In deze woning wordt dit wel een uitdaging”, zo geeft ze aan.

Eigen plek voor jongeren
Hoewel de twee blij zijn op hun stekkie in de Buitenhof, geven ze ook de schaduwzijden aan van het wonen in een aandachtswijk. Net als Voorhof, Tanthof en Poptahof wordt Buitenhof beschouwd als probleemwijk. “Ik ben me rot geschrokken hoeveel politie je hier ziet”, aldus de buurtgenoot van Renate. “De burgemeester zegt: het zijn probleemwijken. Leuk, maar wat gaat u daaraan doen? Oké, er wordt wel tijd gestoken in Tanthof, Voorhof en Poptahof, maar niet in Buitenhof.” Zo ontbreekt bijvoorbeeld een onderkomen waar jongeren in de schoolgaande leeftijd hun heil kunnen zoeken op momenten dat ze een tussenuur hebben op school of in hun vrije tijd als ze even niets te doen hebben. “Er is nu niks voor hen in Buitenhof op dat gebied. Dus gaan ze hangen in de wijk en overlast en een bepaalde sfeer creëren. Vanuit de wijk en vanuit de jongeren is er behoefte aan een plek waar ze niet tot overlast zijn. Maar je zit met de gemeente en een financieel stukkie. Er zijn zoveel ideeën, maar wie gaat het bekostigen?”  

Maak de wijk groen
Ook de invulling van braakliggende grond en leegstaande gebouwen vinden de twee niet passend voor de wijk. “Hier in de buurt is een grasveld waar voorheen een school heeft gestaan. De gemeente wil daar nu in een nood schoolgebouw vluchtelingen opvangen. Dit is goed hoor, wij hebben niets tegen vluchtelingen opvang, maar kijk eerst naar wat er nodig is in de eigen wijk. Er zijn zoveel leegstaande gebouwen, doe daar wat mee voor de opvang van vluchtelingen. Hier is nauwelijks groen en speelgelegenheid voor kinderen. Daarvoor moeten we nu uitwijken naar Tanthof of de uiterste hoeken van Delft. Maak op dat grasveld een leuk parkje met bankjes en een speeltuin, waar de honden even kunnen rennen. Kijk naar de wijken individueel wat daar nodig is. We snappen best dat dat op korte termijn niet gerealiseerd kan worden, maar nu is het zo: stop iedereen bij elkaar in de wijk en mij daarna niet meer bellen!”

Jaren ingeschreven staan voor sociale huur
Renate ziet sowieso de toekomst voor de generatie na haar somber in als het gaat om het vinden van een woning. “Ook in Delft is er woningcrisis. Het is mooi dat vluchtelingen opgevangen worden in sociale huurwoningen, maar dat betekent voor ons en onze kinderen dat we eerst vijftien jaar ingeschreven moeten staan om in aanmerking te komen. Er wordt nu verwacht dat onze kinderen zo lang mogelijk bij hun ouders blijven wonen.”

Maak contactpersonen bekender
Voor het bekostigen van hun kerstactiviteit gaan de dames hoogstwaarschijnlijk een beroep doen op de zogenaamde Lief & Leed potjes, die ingesteld zijn om bewoners van bepaalde straten in bovengenoemde wijken op de een of andere manier een hart onder de riem te steken. “Maar vaak zijn deze potjes helemaal niet bekend. De wijkverbinder weet ervan, maar vaak weten bewoners ook weer niet van het bestaan van een wijkverbinder af. Het zou zo fijn zijn dat je een telefoonnummer of mailadres hebt van iemand van wie je weet dat je daarbij terecht kunt. We hebben wel twee toppers van wijkagenten, en het is dat Ordesia (de wijkverbinder, red.) een keer met hen mee kwam, anders hadden we nooit geweten dat we een wijkverbinder hadden.”

Woningcorporatie, laat je zien
Transparantie, zichtbaarheid, contact, het is onontbeerlijk aldus de buurtgenoten. Daarom vinden ze het een minpunt in de wijk, dat woningcorporatie Vidomes geen ruchtbaarheid geeft aan toegankelijkheid. “Als er iets speelt kun je terecht bij de wijkmeester, die het probleem of de klacht doorzet naar Vidomes. Er is heel veel gewisseld van wijkmeester, maar zelfs nu we al ruim een half jaar dezelfde wijkmeester hebben, weten we nog steeds niet wie dit is. Het is dat Ordesia een rondje door de wijk maakte met de wijkmeester, anders hadden we nog steeds geen gezicht erachter geweten. Daarom vinden wij: wees als woningcorporatie toegankelijk voor de mensen. Al zou je je maar één keer per maand op de een of andere manier laten zien zou al zoveel schelen. Nu denken de mensen bij een melding: laat maar hangen. Want Vidomes zelf bellen is niet aantrekkelijk. Ze zeggen toe dat ze terugbellen en doen dit niet, of je krijgt iemand aan de lijn die met het verkeerde been uit bed is gestapt. Dit is zo zonde, want we zouden zoveel kunnen bereiken met z’n allen!”

Doe mee!
Ook meedoen aan Straattaal? Geef je op via: rianne@delftopzondag.nl en vertel met liefst minimaal twee buren over het wonen in je straat, de wijk, over je werk, hobby of passie en over wat je bezighoudt.