Straattaal klinkt deze week uit: Achterom

Tekst en foto’s: Rianne Dekker

STEF VAN DEN HEUVEL
“Het is zo’n plek waarvan je, als je de voorgevel ziet, geen idee hebt hoe groot het is en wat daarachter allemaal gebeurt. ” Treffender kan kunstenaar Stef van den Heuvel zijn werklocatie aan het Achterom 40A niet omschrijven. Samen met “buren” Jos en Natasha laat hij de meest uiteenlopende kunst herrijzen in het pand waar maar geen eind aan lijkt te komen. Beeldhouwer Stef werkt er op dit moment aan een serie beelden, die de representatie zijn van zijn moeder en haar zeven zussen.

In zijn werkplaats helemaal achterin staan er al vijf van de acht te pronken. “Het zijn godinnen, geïnspireerd op de Egyptische hybride goden in de vorm van mens en dier. Mijn moeder en haar zussen kwamen uit een gezin van elf en moesten zien te overleven in de tweede wereldoorlog. Zij zijn voor mij mythische figuren geworden.”

Het hout voor de maak van de godinnen haalde hij uit de container. Het enige bewijs daarvan zijn nog twee roestige spijkers die uit één van de prachtig gestroomlijnde en glad geschuurde beelden steken. “Ik moet nu op zoek naar hout voor de nog resterende drie”, aldus Stef. Hij heeft daarvoor zijn oog laten vallen op een project in Rotterdam, waar sloophout wordt bewaard. In principe haalt hij zijn materialen als klei, graniet en hout bij een speciale beeldhouw winkel in Den Haag. Het gaat de kunstenaar vooral om het maken. “Ik zou er wel wat meer mee naar buiten kunnen treden, maar exposeren met beelden is nogal wat. Die neem je niet zomaar onder je arm mee.”

Veelzijdig man
Maar de 60-jarige is meer dan kunstenaar alleen. Naast het beeldhouwen, waarin hij ook nog zo’n zes tot acht leerlingen les geeft, is hij ook zelfstandig bestuursrecht jurist. Ook treedt hij bij Pieter van Foreest op als gastheer voor dementerende ouderen (“En nu zit ik ook in de OR dus komen daar nog wat uren bij”) en bestiert hij samen met zijn vrouw Bed&Breakfast “Gasthuis 288” aan huis aan de Gasthuislaan. Heeft hij dan ook nog die vrije tijd, die geassocieerd wordt met het doen van “leuke dingen”? Het antwoord van Stef is duidelijk. “Ik doe leuke dingen in mijn werk. Het is leuk om mensen iets te zien maken. Na 25 jaar op kantoor met vergaderen en al is het werken met ouderen ook heerlijk. En met de B&B komt de wereld naar je toe.”

Niet alleen afvinken
Stef is lang werkzaam geweest als jurist voor vooral gemeenten. Hij heeft het lang voor de overheid opgenomen tegen individuen. “Maar nu is het net andersom en vertegenwoordig ik de andere kant.” Hij ziet de gemeente Delft als een slechte werknemer. “Want wij allemaal zijn de werkgevers. De gemeente doet niks wat jij wilt. Een mooi voorbeeld is de verbouwing van de Sebastiaansbrug. Wij als bewoners van de Gasthuislaan vroegen de gemeente om ervoor uit te kijken dat de Gasthuislaan geen sluiproute zou worden. Er stond daar dus met regelmaat file. Luisteren zou een suggestie zijn. Niet het principe van ”aangehoord, afgevinkt!”.

NATASHA MULDER
Onder de naam “Zoownatas” maakt Natasha Mulder in haar werkplaats aan het Achterom “kleine voorwerpen die het leven vrolijk maken en kleur geven.” Sieraden, mozaïeken, schilderijen en punch needle borduurwerken vrolijken haar atelier op en zijn te bestellen in haar webwinkel en via Facebook en Instagram. Ook geeft ze workshops, waarvoor ze bijvoorbeeld tot haar grote vreugde mag afreizen naar Denemarken.

“Mijn naam verspreidt zich via social media en dringt dus ook in het buitenland door”, aldus Natasha, die dan ook erg blij is met dit fenomeen. Ze geeft aan dat de fysieke workshops weer in de lift zitten na stil gelegen te hebben tijdens de Corona crisis. “Toen hield ik me louter bezig met online workshops en thuispakketten maken.

”Natasha is van oorsprong activiteitenbegeleidster in de zorg, een vak dat naar eigen zeggen min of meer is wegbezuinigd. “Het was ook al heel veel schrijfwerk geworden. Ik ben benieuwd of het ooit nog teruggedraaid wordt.” Natasha, die privé ook altijd al aan het knutselen was, hield het in ieder geval omstreeks 2001 al voor gezien in de zorg. Haar creatieve uitspattingen namen zulke vormen aan dat ze had besloten de detailhandel in te gaan en op marktjes te gaan staan met haar creaties. 

Buurten
In 2003 vestigde ze zich aan het Achterom 40A. “Ik zag een briefje hangen in het langslopen en heb aangebeld.” Ongeveer zeven jaar geleden hielp ze buurman Stef aan zijn werkplek in het pand. Haar werkplaats bevindt zich voorin en buurmannen Jos en Stef passeren haar altijd als ze naar hun werkplek gaan. “We buurten dus altijd even tijdens het werk.”

Punch needle
Het is in ieder geval een lust voor het oog om langs het kleurige handwerk te lopen, dat aan haar brein ontsproten is. Daar waar buurman Stef heel lang naar een steen kan kijken alvorens er in te gaan houwen, voert Natasha meteen uit wat er in haar opkomt. “Ik ga dan meteen aan de slag met een mal, gieten, gipsen, zagen of handwerken met wol. Van het fijne haakwerk tot het grove geschut met een machine. Helemaal hip is nu bijvoorbeeld het punch needle borduren, in principe een oude techniek, met speciale naaldjes.”

Volgens Natasha is bijna iedereen die het pand betreedt verbaasd over de diepte ervan. “En vroeger liep het zelfs nog verder door”, zo geeft ze aan. Het concept van verschillende (startende) bedrijven in een pand kom je volgens de buren in Delft ook tegen aan bijvoorbeeld de Lange Geer, de Nieuwe Langendijk, in de oude Braat fabriek bij Huszar en in de Schiehallen. “Ook verder hier in de straat zit een aantal kleine bedrijfjes”, aldus de in de Fortuinstraat geboren Delftse, die nu in de Hopstraat woont en dat niet altijd als even rustig ervaart. “Langs de Schie is het sinds Corona een soort strand geworden en ik stoor me eraan wat men daar allemaal laat liggen.”

JOS RIEKEN
Jos (64) is al vanaf zijn 16de jaar meubelstoffeerder. De allrounder, naar eigen zeggen een uitstervend ras, werkt al sinds 2000 voor zichzelf vanuit zijn werkplaats aan het Achterom. “Ik zag destijds een advertentie, waarin hier ruimte werd aangeboden. Toen draaide het ook al als bedrijfsbestemming met kunstenaars.”

Het mooie aan het vak vindt Jos de diversiteit aan materialen en modellen. Tot zijn 40ste was hij grotendeels werkzaam in loondienst en deels voor zichzelf in ZZP-verband. Nu werkt hij nog twee dagen in loondienst. “Hierdoor behoud ik de contacten met anderen”, aldus Jos, die in navolging van zijn vader meubelstoffeerder werd. Een ambachtelijk vak, waarin hij grotendeels door bedrijven en meubelmakers van werk wordt voorzien. “Ik heb mijn vaste klanten, waaronder veel horeca klanten in Delft, en heb hier qua werk voldoende aan. Ik adverteer dan ook niet. Toch weten ook particulieren Meubelstoffeerderij J.H. Rieken wel te vinden. Ik werk door heel Nederland, heb bijvoorbeeld een mooi project gedaan in het Provinciehuis in Utrecht, of verhuur me voor bedrijven. Ik werk alleen, maar huur wanneer nodig mensen in. Hierdoor ken ik ook veel stoffeerders.”  

Laatste generatie
Het allround meubel stofferen stopt in de familie Rieken echter wel bij Jos. “Mijn twee zoons gaan het vak niet in. De één is manager en de ander industrieel ontwerper. Dat heeft er nog wel een link naar.”

Poppodium
Jos is de enige van de drie Achterom-buren die niet geboren is in Delft. Zijn wieg stond in Maassluis en hij is opgegroeid in Rijswijk. Beginjaren ’80 vestigde hij zich in Delft. “Dan mag je je wel een echte Delftenaar noemen hoor”, aldus Natasha. Jos geeft aan zich in Delft bijzonder op z’n gemak te voelen. “Het is centraal gelegen waardoor je overal snel bent. Het enige dat hier ontbreekt is een behoorlijk poppodium”, aldus de stoffeerder.