Dubbel Delft 10/10

DELFT - Aan de Oostsingel stond ooit de Rubber-Stichting, een centrum voor onderzoek naar latex en natuurrubber uit het toenmalige Nederlands-Indië. Naast laboratoria waren er bijeenkomsten, filmvertoningen en tentoonstellingen. Bezoekers uit binnen- en buitenland kwamen er over de vloer. Voor Willem de Bie is deze plek ook verbonden met zijn jeugd. Hij werd er geboren en woonde er ongeveer achttien jaar. Zijn vader, Henk de Bie, was beheerder van de Rubber-Stichting. Die deed zo ongeveer alles wat tegenwoordig ‘facilitair’ heet. Wonen op het terrein hoorde daarbij. Dat begon niet direct met een ‘huis’: eerst woonde het gezin in een omgebouwde directiekeet, daarna enige tijd in een woonwagen. Pas later kwam een vleugel van het gebouw beschikbaar als woning. Luxe was het misschien niet, ruimte was er des te meer. Voor kinderen, ook uit de buurt, was het terrein een paradijs. Achter de Rubber-Stichting lag een uitgestrekt gebied richting Rijksweg 13. De Jorisweg was er nog niet. Samen met het terrein van het Sint Joris Gasthuis vormde het een wereld van tuinen, schuurtjes, paden en verboden hoekjes. Juist die laatste waren natuurlijk aantrekkelijk. Na de onafhankelijkheid van Indonesië veranderde de functie van het complex. Verschillende bedrijven vonden er onderdak en gebruikten de aanwezige laboratoria. De laatste gebruiker was de Optische Industrie ‘Oldelft’. Op de nieuwe foto staat de bebouwing die ervoor in de plaats kwam. Het gebouw en het speelterrein zijn verdwenen, maar een straatnaam als Rubberplantage verwijst nog naar de geschiedenis. Wie dat weet, kijkt anders naar deze moderne woonomgeving. Voor De Bie roept de plek bovendien iets heel anders op: het huis waar hij opgroeide en de wereld die daarachter lag (Let op! Eind oktober komt een nieuw boek Dubbel Delft!)