Dubbel Delft 27/6

DELFT – Een rij postbodes kijkt recht de camera in. Petten op, uniform strak in de plooi, de tassen en pakken post nog in de hand. Achter hen staan de bestelwagens opgesteld op het binnenterrein van het toenmalige postkantoor. We staan hier aan de achterkant van het gebouw, aan de Papenstraat, de plek waar jarenlang de post werd geladen en gelost. Niet de deftige voorkant aan de Hippolytusbuurt dus, maar de werkzijde: hier kwam de stad binnen in brieven, kaarten, drukwerk en pakjes. De foto ademt orde en vanzelfsprekendheid. Dit is een wereld van vaste rondes, bekende gezichten en dagelijkse routine. De mannen horen bij een tijd waarin de post nog een tastbare levensader van de stad is. Nieuws, rekeningen, liefdesbrieven, rouwkaarten, ansichtkaarten van vakantieoorden - alles gaat door hun handen. Je kunt je bijna voorstellen hoe het hier rook: papier, touw, natte jassen, olie van de voertuigen en koffie uit emaille bekers. Achter de ramen bevindt zich het sorteercentrum. Daar staan lange tafels en wanden vol kleine sorteervakken, waarin Delft straat voor straat en buurt voor buurt uiteenvalt. Handen gaan snel, bijna gedachteloos, langs stapels enveloppen. Binnen heerst de concentratie van een machine die op mensenkracht draait; buiten wacht de stad. Waar ooit postwagens af en aan reden en zakken vol brieven werden geladen en gelost, staan nu tafels en stoelen op het terras van de horecagelegenheid. Ook dat past eigenlijk bij deze plek: nog altijd komen en gaan er mensen, nog altijd is er dynamiek. Wie er nu langsloopt, ziet een heel ander beeld. Waar ooit loketten, postzakken en sorteertafels het ritme bepaalden, wordt nu gegeten en gedronken in horecagelegenheid ’t Postkantoor. De brieven zijn verdwenen, de naam bleef, en daarmee ook een stukje geheugen van de stad.