Dubbel Delft 7/6

DELFT - De foto van 20 april 1968 toont een stad in verandering. Links zien we het net opgetrokken spoorviaduct langs de Phoenixstraat, een betonnen reus die het treinverkeer voortaan zonder overwegen door Delft zou leiden. Ooit liep hier de westelijke stadsmuur, later een stadsgracht, maar in de naoorlogse jaren moest alles wijken voor de vooruitgang. Het ‘Komplan’ van Van Embden en Froger zette in op een moderne stad, met gescheiden verkeersstromen en veel ruimte voor auto’s. Zo ontstond een brede asfaltweg waar ooit het water stroomde en molen De Roos zijn wieken overheen liet gaan. Toch bleek deze oplossing niet duurzaam. De Phoenixstraat werd een harde barrière tussen de binnenstad en de wijken daarbuiten. Onder het viaduct was het lawaaiig, donker en vol geparkeerde auto’s. De tijdgeest veranderde, en met de jaren groeide de wens om de stad opnieuw te verbinden. Waar het spoor in 1847 nog de groei symboliseerde, werd het viaduct decennia later ervaren als een soort Berlijnse muur in miniatuurformaat. Ook aan de rechterkant van de foto vond een stille revolutie plaats. Het voormalige Hippolytusziekenhuis aan de Phoenixstraat 66 kreeg eind jaren zestig een culturele herbestemming. In het Trefcentrum vonden kunstenaars, muzikanten en verenigingen onderdak. `in de voormalige ziekenhuiszalen ging het nu vooral over creativiteit en ontmoeting. Bovenin groeiden jongerencentra als ‘de Ruimte’ en ‘Anonymus’ uit tot levendige trefpunten voor scholieren, met disco-avonden, optredens en filmvertoningen. Vandaag herinnert weinig nog aan het oude spoorviaduct. Sinds 2009 werd gewerkt aan de ondertunneling van het spoor, een project dat symbool stond voor een nieuw stedelijk tijdperk. Waar ooit het beton domineerde, is nu weer water, licht, ruimte en verbinding.