Het Delftse geslacht Stuijling (10) en hun schilders

Door Jeroen Stolk

Al enkele malen kon u in Delft op zondag lezen over hofschilder Justus van Stuijling die in Marokko wegkwijnde. Justus was niet de enige kunstschilder uit dit Delftse geslacht, ook de rond 1600 geboren Abraham Lambrechts Stuling behoorde hiertoe. Abraham woonde aan Dertienhuizen, recht tegenover “De Swarte Ram” het pand van zijn ouders aan de Verwersdijk (heden Doelenplein 1). In 1627 werd zijn eerste kind nog in Delft gedoopt, maar een jaar later traceren we hem in Zaltbommel. In het burgerboek aldaar lezen we: “Abraham Stulling pictor, civitate donatus et juravit more solito” hetgeen zoveel wil zeggen als “Abraham Stulling de kunstschilder, heeft het burgerrecht verkregen op de gebruikelijke manier”. Bij terugkeer naar Delft vanuit Zaltbommel blijkt het gezin zich gevestigd te hebben aan het Rietveld. Stuling onderhield warme contacten met de Delftse schilderfamilie Vromans. Abraham wordt als kunstschilder in meerdere bronnen genoemd, waaronder “De Landsverzameling Schilderijen in Batavia”. Dat hij even avontuurlijk ingesteld was als zijn broer Cornelis (de notaris) bleek in 1636: “:”Abraham Lambrechtsz Stulingh, schilder te Delft op het punt om van Eynckhuysen naar Oost-Indië te zeilen, bekent door Cornelis Lambrechtsz Stulingh, notaris, geheel te zijn betaald uit de nalatenschap van zijn vader, moeder en wijlen zijn zuster…” Abraham heeft Batavia inderdaad bereikt, hij verbleef van 1636 tot 1638 in Oost-Indië. Het vaderland heeft hij nimmer meer gezien. Abraham overleed op zee, in dienst van de Verenigde Oost-Indische Compagnie, ergens in de buurt van Japan. Hij moet tussen 1 oktober 1639 en 1 december 1639 zijn gestorven. Evenals van Justus Stuling is ook van de schilderijen van Abraham Lambrechts Stuling niet bekend of er exemplaren bewaard gebleven zijn. Volgende week gaan we in op de belevenissen van Lambrecht Cornelisz. Stu(ij)ling, neefje van Abraham en zoon van notaris Cornelis Stuling.