Dubbel Delft 31/8

DELFT - Visbanken zijn oorspronkelijk de stenen tafels waarop de vis wordt geëtaleerd, eerst door de visser, daarna door de verkoper. Vroeger was het ook de plek van de ‘afslag’, waar vissers uit Delfshaven zeevis, maar ook riviervis van elders rondom Delft brachten. Het was de locatie van ‘vlees en vis’: de visbanken staan naast de vroegere vleeshal. De vis werd ter plekke schoongemaakt, soms door de vissers, soms door de mensen van de visbanken. Los van de lucht, werd er ook heel wat visafval geproduceerd. Dat werd zeker in de zeventiende eeuw al snel een geurend gebeuren. Daar hadden de heren bestuurders van de stad wat op gevonden: ze zorgden voor twee gekortwiekte ooievaars die rond de Camaretten smulden van het rijkelijk aanwezige visafval. Bijkomend voordeel was dat de ooievaars standaard zijn voorzien van de stadskleuren van Delft. Op het dak van de visbanken werd een nest geplaatst waar de vogels konden uitbuiken en meer van dat soort gastronomische bezigheden. En natuurlijk was er ook een ambtenaar die de twee langpotigen onder zijn beheer had; deze ooievaaroppasser zorgde er ook voor dat de vogels ’s nachts in een kooi langs de gracht werden opgesloten. Het verhaal gaat dat de ooievaars ooit zijn verruild voor twee vrouwen, die de taak van de ooievaars overnamen. Ze aten dan wel niks van de visresten maar stonken verder hetzelfde als hun voorgangers. Het schijnt dat de vrouwen vriendelijk doch dringend werd verzocht aan de rand van de stad te gaan wonen. Een ander fenomeen op deze plek is het kleine fonteintje. Daarvan stonden er in de negentiende eeuw zo’n veertien in de stad, aangezien men steeds meer doorkreeg dat er een oorzakelijk verband was tussen het - toen - smerige water uit de grachten en cholera. Delft had ooit de hoogste kindersterfte van het land.