Tom Hooijmans geniet van het spelletje bij Schipluiden

SCHIPLUIDEN - Schipluiden is het nieuwe jaar doorgegaan met waar het vorig jaar mee geëindigd is: winnen. Waar de competitie werd hervat met een overwinning op KMD (1-2) waren de mannen van Xander Vos vorig weekend met 1-0 te sterk voor Die Haghe. Slot op de deur Tom Hooijmans bekijkt het wedstrijd voor wedstrijd.

Door: Alphons de Wit jr.

Door de knappe reeks van vier overwinningen op rij klommen de Midden-Delflanders naar een verdienstelijke vierde plaats. “Maar als je naar ons voetbal kijkt, was het zaterdag vrij matig”, vertelt Tom Hooijmans. “Ondanks dat het niet goed was, hadden we wel het betere van het spel en de betere kansen. Eerst met een bal op de lat en in de rebound dachten we uit een kopbal te scoren, maar de scheidsrechter gaf aan dat de bal vóór de lijn werd gekeerd. In onze mindere serie van voor de winsterstop verloren we dit soort wedstrijden, maar nu maakten we in de eenennegentigste minuut de winnende. Dan smaakt dat biertje na afloop natuurlijk extra lekker.”

Dorpsvereniging
Hooijmans heeft het hartstikke naar zijn zin bij Schipluiden. “Ik kom uit het dorp en speel sinds de F’jes bij de club. Het leuke is dat je hier echt met een dorpsvereniging te maken hebt, waar iedereen elkaar van jongs af aan al kent. Dit seizoen kwamen er ook wat jongens van buitenaf, maar die zijn bijzonder snel in de groep opgenomen, zoals het natuurlijk ook hoort. Daarnaast zorgen de positieve resultaten van de afgelopen wedstrijden voor een goede sfeer en net even wat meer vertrouwen richting de volgende wedstrijd.
De 25-jarige centrale verdediger speelt voor het derde seizoen in het eerste elftal. “De eerste twee jaar was dat onder trainer Jeroen Hoefnagel, die dit jaar is opgevolgd door zijn toenmalige assistent Xander Vos. Hij heeft Jeroens lijnen grotendeels voortgezet en heeft wat accenten gewijzigd, en dat loopt hartstikke goed. Daarnaast is hij een beste vent en weten wij wat we moeten doen.”

Voetballende oplossing
Hooijmans is één van de namen die als eerst op het wedstrijdformulier staat. “Ik ben een centrale verdediger die zijn mannetje uitschakelt en vervolgens graag de voetballende oplossing zoekt. Ik houd van glijden met mijn - door ploeggenoten genoemde - uitschuifbenen en eenmaal in balbezit probeer ik vanuit achteruit op te bouwen. Met risico opbouwen ligt mij beter dan het spelen van de lange bal, en ik denk dat ik voor een centrale verdediger aardig kan voetballen.”
Soms doet hij dat samen met zijn broer Rik. “In mijn eerste jaar bij de selectie zat hij nog in de jeugd en mocht hij al weleens meedoen. Qua persoon zijn we redelijk verschillend en dat zie je ook op het veld terug. Hij is een vlugge, grillige buitenspeler, maar heeft mede door blessures zijn belofte nog niet helemaal ingelost. Het afgelopen jaar heeft hij voornamelijk in het tweede gespeeld en dat vindt hij prima: hij speelt daar ook met jongens met wie hij al van jongs af aan voetbalt. Als hij weer helemaal fit is, zou hij zomaar een gooi naar een basisplaats kunnen doen in het eerste.”

Vriendenteam
Ondanks zijn jonge leeftijd, zegt hij na dit seizoen het eerste elftal gedag en gaat hij voor meer ontspanning. “Komend seizoen wil ik weer in een vriendenteam voetballen en daarom zeg ik het selectievoetbal (voorlopig) vaarwel. Sommige mensen zeggen dat ze het jammer vinden. Dat is enerzijds ook wel zo, maar anderzijds ben ik van mening dat de jongens die ik nu op de bank houd, mijn plek ook heel goed kunnen en zullen invullen.”
De blik op de toekomst leert dat er nog minstens dertien wedstrijden te spelen heeft. “En ik bekijk het wedstrijd voor wedstrijd,. Het is mooi als we deze flow zien vast te houden, maar als we onverhoopt drie wedstrijden achter elkaar verliezen, kan het zomaar zijn dat we weer naar onder moeten kijken. Uiteindelijk draait het bij mij vooral om het plezier.”