Hoe is het nu met Graziella Idili?

DELFT - Graziella Idili (36) is zesvoudig wereldkampioen taekwondo en met haar 6e dan de hoogst gegradueerde vrouw binnen ITF Nederland. Waar zij voorheen zelf als atleet meedeed, is ze tegenwoordig op kampioenschappen te vinden als coach. 

Door Cheyenne Toetenel

Hoe ben jij begonnen?
Mijn broers deden al aan taekwondo en ik ging vaak mee om te kijken. Op een gegeven moment wilde ik zelf meedoen. Zo begon ik op mijn vijfde bij Jan Koster.

Wat maakt jou zo enthousiast over de sport?
Taekwondo is enorm veelzijdig. Je traint niet alleen je lichaam, maar ook je geest. Je leert jezelf beheersen en grenzen verleggen. Het is geweldig om te ervaren hoe je jezelf steeds kunt blijven ontwikkelen. Wat ik ook mooi vind, is dat de sport zo uitdagend blijft. Je bent nooit uitgeleerd. Elke dag kun je beter worden.

Kun je ons meenemen in jouw carrière?
Ik begon al vroeg met wedstrijden, zowel op Europees als wereldniveau. Ik was best allround en behaalde verschillende titels. Toen ik een jaar of twintig was, stopte ik met het actief meedoen aan wedstrijden. Maar ik begon ook al jong met lesgeven. Op mijn achttiende startte ik mijn eigen taekwondoschool: Taekwon-Do Academy Graziella Idili. Sindsdien heb ik veel leerlingen begeleid, zowel recreatief als op internationaal wedstrijdniveau. Al op jonge leeftijd had ik deze droom. Ik weet nog dat ik in groep 8 de opdracht kreeg om een werkstuk te maken over een bepaald beroep. Ik koos voor een interview met Jan Koster, over zijn eigen sportschool. In 2006 begon ik zelf met mijn academy, met twee lesuurtjes per week. Nu geef ik negen uur per week les aan zo’n tachtig leden, van kinderen tot jongvolwassenen en een groep voor 30-plussers. Ook coach ik een wedstrijdgroep. Het mooie is dat we een hechte academy zijn, met een echt familiegevoel. Tegelijkertijd hebben we ook leden die op hoog niveau meedoen, zoals drie van hen in het Nederlandse team.

Wat bevalt jou beter: zelf doen of coachen?
Coachen geeft mij veel voldoening. Het is super om deel te mogen zijn van de ontwikkeling van mijn pupillen, om samen te werken en hun groei van dichtbij mee te maken. Of het nu om een WK gaat of om een clubtoernooi, het moment waarop iemand zijn grenzen verlegt en het beste uit zichzelf probeert te halen, dat is voor mij heel speciaal.

Wat zijn hoogtepunten?
Een hoogtepunt uit mijn eigen carrière was toen ik op mijn achttiende wereldkampioen werd met tul. Ik keek als underdog enorm op naar mijn tegenstanders, en dat ik toen won, voelde als een droom. Als coach was het WK in Finland een hoogtepunt. Drie van mijn pupillen - Chris van de Veerdonk, Tim Boom en Anisa Tan - wonnen medailles. Ook bijzonder vond ik dat Jan Koster vorige week met zijn kleinzoon bij mij op de stoep stond voor een proefles. De cirkel is rond!