Straattaal klinkt deze week uit: Aalscholverring

Tekst en foto’s: Rianne Dekker

Zit je verlegen om een schroevendraaier, kattenvoer, of ontbreekt er net een pak melk of een eitje in je koelkast op een moment suprême? De buren van de Aalscholverring weten hier wel raad mee. Zij kunnen altijd bij elkaar aankloppen in dergelijke situaties. Over één ding is dit gemêleerde gezelschap het eens: het autovrije woonerf is een doorslaggevende factor geweest om te kiezen voor wonen aan de Aalscholverring in Tanthof, de groenste wijk van Delft. 

Generaties kinderen konden er veilig spelen en het plein in de bocht van de ring werd een ware buren ontmoetingsplek. “Het plein is zo gebouwd dat je elkaar nauwelijks kunt ontwijken. Hier komt dan ook van alles bij elkaar. Het is een fijn gebouwde buurt, waarin de voorwaarde om elkaar te ontmoeten makkelijk wordt gemaakt. We hebben een stukje geschiedenis met elkaar, waarin kinderen de verbindende factor per fase zijn”, zo vertelt de selecte club van zeven.     

DIK 
Dik (82) is een bewoner van het eerste uur. Vanaf de oplevering van de woningen in 1981 woont hij al in de Aalscholverring en heeft daar, zoals hij het treffend omschrijft, “generaties aan spelende kinderen voorbij zien komen”. “Ze konden in het woonerf zonder hinder van het verkeer spelen”, aldus de nestor van het gezelschap. “Vijf jaar geleden beleefden we hier echt een piek met het oog op spelende kinderen, toen krioelde het ervan. Ik vond het leuk, en vind het ook niet erg om een bal in mijn tuin te krijgen. Dat is de consequentie van wonen in een woonerf.”
Dik is dan ook zeer begaan met kinderen. Hij had ermee te maken in zijn baan als leraar, en heeft zelf vier pleegkinderen gehad, die groot zijn geworden aan de Aalscholverring. “Door hen heb ik grondig afgeleerd om even te weten hoe het met een kind zit. Eerst kijken en luisteren is noodzakelijk om je een beeld te vormen.” Dat deze benadering Dik geen windeieren heeft gelegd, blijkt wel uit het feit dat hij met alle kinderen nog steeds contact heeft, en dat het hem ooit een betere leraar maakte. “Het mes sneed aan twee kanten. Dit gebruik je, neem je mee.”
Momenteel zet Dik zich in voor met name jongeren die een kamer zoeken. “Ik help hen uit de brand, het is zeker geen verdienmodel”. Op dit moment biedt hij tijdelijk onderdak aan een Duitse studente en deed hetzelfde bij een dakloze Engelse jongen, die hij in het taalcafé had ontmoet. Deze goedbedoelde actie was echter bijna funest voor de sociale Dik. “Die jongen kreeg een psychose en ik ben naar de buren gevlucht. Dankzij hen zit ik nu nog op deze stoel.” Hij overweegt ook iets te gaan doen met de al landelijke uitrol van Kamertje met Aandacht, waarbij een jongere voor een kortere periode in huis wordt genomen.

MARJAN en JEF
Marjan (69) en werkzaam geweest als HR adviseur bij de TU, heeft er ook al een respectabel aantal jaar op zitten aan de Aalscholverring. Zij kwam er in 1991 wonen met haar toenmalige partner. Haar nu 26-jarige zoon Bart is er geboren en heeft er feest gevierd op een overigens heel correcte manier. “Dan stopte hij briefjes in de bus bij de gezinnen met kinderen, waarin hij vroeg om de driewielers en stepjes binnen te halen. Want als de feestgangers dronken zouden worden wist je maar nooit waar het speelgoed terecht zou komen!”
Jef (63) is qua jaren aan het woonerf de Benjamin van het gezelschap. De vader van twee die werkzaam is bij de SER en een cursus Luisteren met kinderen deed, tekende drie jaar geleden een samenlevingscontract met Marjan, wiens partner vele jaren eerder overleden was. Er werd verbouwd en de extra etage op het huis zorgt ervoor, dat de inmiddels volwassen kinderen van het samengestelde gezin er nog steeds logeren. Overigens is dit wel het resultaat van de volharding van Marjan om Jef’s aandacht te krijgen na een eerste ontmoeting tijdens de repetitie van het Musical- en Popkoor Delft. “Ze heeft het meer dan een jaar moeten volhouden”, zegt Jef zonder enige vorm van terughoudendheid.
Marjan had altijd al een spilfunctie in de hechte club aan het woonerf. “Als er wat is dan ga je naar buurvrouw Marjan”, was een veelzeggend advies voor kinderen. Ook nu bestaat die nog, wat blijkt uit het feit dat jonge bewoner Wout kattenvoer bij haar en Jef komt halen. “Hier gaat echt op: een goede buur is beter dan een verre vriend”, aldus Jef.

JOHN en GRADA
Buren die deze theorie bevestigen zijn John (62) en Grada (59). Zij stelden hun schuur open als er een schroevendraaier geleend moest worden en creëerden heuse kinder walhalla’s met “slaapeilanden” van matrassen bij hun thuis op de vloer. Ook stond hun deur open voor twintigers die een stukje steun nodig hadden, en zijn ze Sinterklaas en Piet bij scouting Marco Polo in de wijk. En buurvrouw Marjan zal nooit vergeten hoe John en Grada het verjaardag stokje voor zoon Bart van haar overnamen toen zij in het ziekenhuis bij haar toenmalige partner moest verblijven. “Ik had een koelkast vol taart, maar zat zelf in het ziekenhuis. John en Grada nodigden iedereen uit en voorzagen de mensen van taart. Terwijl ik in het ziekenhuis zat werd hier door John en Grada dus gewoon de verjaardag van mijn zoon gevierd.”
Delvenaar John en van oorsprong Zeeuwse Grada zijn “al heel lang samen” en verruilden in 2002 hun bovenwoning in de Indische Buurt voor de Aalscholverring. De tweede van hun drie kinderen was toen onderweg en wonen aan het woonerf bood mogelijkheden voor het groeiende gezin. Studie adviseur aan de universiteit Leiden Grada: “Er zat al een verdieping op het huis, en er was al een kantoortje aangebouwd. Voor John, die toen al zelfstandig bedrijfsadviseur in Certificering ISO 9001 was, een grote pré. Het voelde meteen goed, ik dacht: “Ik wil hier wel wonen, het is een leuk stekje.” De huizen zijn opgebouwd rond het woonerf en je kunt lekker buiten zitten op het plein. Als er dan iemand ging koken, had ik bijvoorbeeld pleinwacht om op de kinderen te letten.” Inmiddels is het stel uit de kleine kinderen en zijn twee van de drie het huis al uit. De jongste van 18 woont nog aan de Aalscholverring en studeert in Leiden.

SANNE en WOUT
Iemand die nog lang niet uit de jonge kinderen is, is Sanne (36). Samen met haar partner Guus heeft zij drie kinderen, waarvan Wout (9) de oudste is. Wout woont en speelt al zijn hele leven aan de Aalscholverring en rijdt er momenteel rond op de elektrische step die eigenlijk aan moeder Sanne toebehoort. Wout is gediagnosticeerd met autisme, en door de mate van complexiteit daarvan kan hij niet naar het speciaal onderwijs. Sanne: “Hij gaat nu naar de opvang in Maassluis en over zeven maanden is er plek voor hem op de dagbehandeling. We hopen dat hij van daaruit kan doorstromen naar het cluster 4-onderwijs.”
Een en ander baart het gezin natuurlijk een hoop zorgen, maar dan zijn daar die buren weer aldus Sanne. “De buren zijn op de hoogte van de situatie, en dat is voor ons heel fijn. Zij stellen af en toe de vraag “Hoe gaat het?”. Zij steunen ons en wij kunnen ook steun vragen. Ik knip bijvoorbeeld Dik z’n haar en hij complimenteert mij dan met hoe ik het allemaal doe. Dan denk ik aan het eind van de dag: “Ik kan er weer tegenaan!” Ook weet ik zeker dat als de nood aan de man komt, Wout door Dik opgevangen wordt. Dik heeft overigens van die en genen de sleutel, zodat hij ook altijd een deur voor iemand kan openmaken!”
Om te kunnen ademen gaat de sensomotorisch fysiotherapeute voor dementerenden vaak even de natuur in. Daarna kan ze er weer zijn voor ook haar twee andere kinderen van 7 en 3, die echte levensgenieters zijn. Ook echtgenoot Guus heeft altijd een lach op z’n gezicht, met uitzondering van die keer dat bij het klussen bijna zijn duim eraf was, zo weet buurvrouw Grada te vertellen. Gelukkig zijn de twee verbouwingen om hun oorspronkelijk uit de verhuur afkomstige huis toekomstbestendig te maken, verder zonder kleerscheuren verlopen.                        

Zingende buur beter dan...
De passie voor hun woonerf is niet het enige dat de buren delen. Ook hun stemmen hebben hun onvoorwaardelijke liefde. “Je hebt hier met een aantal zangers te maken”, legt Marjan uit. “Ik zing nog steeds bij Musical en Popkoor Delft, net als Jef. Grada bij het koor Close Enough en Dik zingt als bas bariton klassiek waar men hem nodig heeft. En natuurlijk niet te vergeten dat Dik vorig jaar derde is geworden op het Nationale Senioren Songfestival!” “Ik ben nu een BD-er, een Bekende Delftenaar”, reageert Dik met gepaste trots. Als herinneringen worden opgehaald aan het gezamenlijke Wilhelmus dat de buren tijdens de Coronacrisis op Koningsdag buiten ten gehore brachten onder het genot van een hazelnootgebakje, zet Dik spontaan het tiende couplet in.

Slotakkoord
Al met al concluderen de buren dat het goed toeven is aan de Aalscholverring. Al zouden de vliegroutes niet zo frequent over de wijk moeten lopen. En zou er voor de jongere pubers iets meer te doen moeten zijn. Maar dat zijn dan ook de enige minpuntjes. “Het is gewoon een fijne buurt om te wonen. Kinderen gaan op de fiets naar scouting en lopend naar school en naar de kinderboerderij en kinder volkstuinen. We zitten hier goed met z’n allen. En natuurlijk is er hier ook wel eens wat, net als overal. Maar daar proberen we met elkaar een weg in te vinden.”

Meedoen aan Straattaal? Geef je op via: rianne@delftopzondag.nl.