Mees en Jorden pakken zilver in Mönchengladbach!

DELFT - Van zondag 10 tot en met woensdag 13 augustus vond het EK parahockey plaats in Mönchengladbach. Namens het Delftse Hudito mochten Mees Wieringa (23) en Jorden van der Meer (26) namens de KNHB mee naar Duitsland, waar ze een zilveren medaille wisten te veroveren: “Het was een toernooi om nooit meer te vergeten.” 

Door Frank van der Steen

Beide heren spelen in de G1 van Hudito en werden ontdekt tijdens de elftaldagen van het parahockey. Dit zijn landelijke selectiedagen zijn waar iedereen zich voor kan aanmelden. Jorden speelde al vaker voor het Nederlands team, maar voor Mees was het EK in Duitsland zijn eerste keer: “Ik ben middenvelder en vind mezelf wel een beetje de Frenkie de Jong van het parahockey!” Jorden kiest als keeper voor iemand anders: “Ik denk dat ik mezelf dan toch vergelijk met Maurits Visser, ondanks dat ik training krijg van Pirmin Blaak! Mijn stijl van keepen lijkt toch meer op die van Visser.”

Poulewedstrijden
Op zaterdag 9 augustus vertrok de selectie van coaches Hans-Pieter van Beek en Lisette Bakker vanaf Utrecht met de trein richting Mönchengladbach. Na een feestelijke opening op zondag begon het toernooi op maandag met twee divisioning wedstrijden tegen Frankrijk en Italië: “Op basis van deze wedstrijden werd bepaald in welke poule we terechtkwamen. In het begin was het best pittig, want ik vond het erg spannend”, vertelt Mees. Volgens Jorden ging iedereen er gelijk vol voor: “Het was zeker spannend, maar ik vond het wel heel mooi om te zien dat iedereen vanaf de eerste wedstrijd gelijk voor de bal wilde vechten!” Na een 3-0 overwinning op Frankrijk en een 2-0 nederlaag tegen titelfavoriet Italië kwam Nederland in de ‘Champions Poule’ terecht met België, Bulgarije en Italië. “Tegen België wonnen we met 4-3, maar die wedstrijd viel me behoorlijk tegen”, vindt Jorden. “Ik kon deze wedstrijd nog net een bal uit het zijnet tikken met mijn handschoen! Dit soort reddingen zijn heel lekker om te maken en het is mooi dat je als keeper dan toch belangrijk kan zijn voor het team.” De wedstrijd tegen Bulgarije werd met 5-1 gewonnen en de wedstrijd tegen Italië werd met 1-4 verloren. Ondanks deze nederlaag plaatste Nederland zich voor de finale!

Finale
Op woensdag 13 augustus namen Mees en Jorden het in de finale wederom op tegen Italië. De finale werd gespeeld in het SparkassenPark, het stadion waar ook tijdens het reguliere EK werd gespeeld: “Iedereen was voor de wedstrijd behoorlijk nerveus”, begint Mees. “We begonnen best goed en kregen al vroeg in de wedstrijd een shoot-out, maar helaas ging mijn bal net naast het doel. Ik baalde daar erg van, maar gelukkig herpakte ik mezelf! Ik heb ook veel goede momenten gehad met strakke passes en momenten waarop ik moest terugverdedigen. Daarom speel ik als middenvelder graag box-to-box. We kwamen nog op een 2-1 voorsprong, maar tegen Italië weet je dat je het daarna nog lastig gaat krijgen.” Voor Jorden was dit een mogelijkheid om zich te bewijzen: “Als keeper vind ik het juist leuk als ik me kan bewijzen! In de laatste 40 seconden kregen we bij een 2-2 tussenstand een shoot-out tegen. Als ik een shoot-out tegen krijg haal ik eerst even drie keer diep adem en focus ik me volledig op de bal en de speler. Dat is mijn tactiek. Helaas wist Italië deze shoot-out goed te benutten, waardoor we met 3-2 verloren. Dit was heel vervelend, maar we hebben in deze finale wel echt laten zien wie we zijn.”

Trots
Ondanks de verloren finale zijn Mees en Jorden trots op hun zilveren medaille: “We vinden het sowieso erg mooi dat parahockey bestaat en vinden het allebei erg mooi om voor het Nederlands team te spelen. Het was een toernooi met veel emoties, inspanningen en gezelligheid, maar het was vooral iets om nooit meer te vergeten! Vanuit Hudito hebben we veel berichtjes mogen ontvangen, de mensen zijn erg trots op ons! Op naar het WK 2026 in Nederland en België!”