Wat ik zeggen wil

Algemeen

Hieronder vind u de ingezonden stukken uit de krant van 13 maart 2011.

Bruggen Spoorsingel
DELFT – Gemeenteraad van Delft: Wat er wordt gezegd over het moeten ophogen van de bruggen aan de Spoorsingel klopt niet. Ik weet van vroeger dat de Binnenwatersloot vlak rechtdoor liep over de brug en de overweg, de Havenstraat in. De draaibrug bij de Schoolstraat lag al een behoorlijk eind van het water (het wegdek dan, niet de staalconstructie van de brug). Ook bij de Gistfabriek was er weinig verhoging voor de brug. Daar kon men zo onder de brug door, net als bij de Binnenwatersloot. Ik woonde op het Westplantsoen, mijn grootmoeder op het Ruys de Beerenbrouckplein. Schoolgaand op het Koningsplein en de Hugo de Grootstraat. Werkend in de oude binnenstad. Laat je voorlichten door de mensen die het ook in de praktijk gezien hebben. Ga ook naar het Gemeentearchief en kijk op de foto's van mijn grootvader. Vraag de architecten in Delft. Wij hebben toch de beroemde bureaus in de stad? Dus Raadsleden: laat je niets wijs maken.

Ing. A.J. Prins, Delft



Foto Lena Kool
DELFT - Mijn vader had jullie artikel in de Delft op Zondag van 6 maart gezien en gelezen en herkende mijn oma (zijn moeder) en haar zusjes en broertje op deze foto. Mijn oma bevestigde dat dat inderdaad klopt.

Hannah van Dam, namens Bep Smit, Eric van Dam en de rest van de familie Van Dam, Delft 


Gastvrij?
DELFT – Afgelopen dinsdag had ik afgesproken met mijn dochter dat ik haar voor het station van Delft zou ophalen voor een dagje Scheveningen. Delft lag op de kruising van onze routes. Ik woon in het Brabantse Waalre en ken Delft niet. De trein zou om half elf ’s ochtends arriveren en een paar minuten voor half elf reed ik richting voorkant station in een enorme bouwput. Ik dacht dat ik zou kunnen parkeren omdat ik geparkeerde auto’s zag, maar die bleken achter een hek te staan. Nergens een ‘afhaalplek’ te bekennen en er was ook niets aangegeven. Ik stond letterlijk en figuurlijk even stil bij wat ik in vredesnaam nu moest gaan doen, toen er op mijn raampje werd getikt. Een vrouw in uniform en ik dacht nog: zij weet vast wel waar ik heen moet! Ik draaide mijn raampje omlaag en het eerste wat zij tegen mij zei was: ‘U krijgt een bekeuring’. Ik was perplex. Hè? Een bekeuring? Ik bracht nog in dat ik wel verder zou rijden dan, maar dat ik gewoon even niet wist waar ik heen moest. Maar ondertussen was ze aangesproken door wat andere mensen en luisterde ze niet meer naar mij. Op dat moment kwam mijn dochter er gelukkig aan en zijn we om 2 minuten over half 11 weggereden. Ik denk dat ik al met al 4 minuten in opperste verbazing in de puinhopen voor het station heb doorgebracht. Wat een bizarre ervaring. Waarom heeft Delft niet een ‘tijdelijke’ opvang voor mensen die hun bekenden van het station halen? En waarom is nergens iets aangegeven over een alternatieve plek? Bij elk station van Nederland is er wel ergens een gelegenheid om iemand af te halen. Waarom helpt zo’n vrouw mij niet en is haar enige drijfveer een bekeuring uit te delen? En voor wat eigenlijk? Ze was zelf ook met een auto die naast mijn auto stilstond. Dat dan weer wel. En ik had helemaal niet de intentie stil te staan, maar vroeg mij af waar ik naar toe zou moeten in de ontzettende puinhoop rond het station Delft. Een soort fuik waar je inrijdt, waar je je verbaasd afvraagt wat hier aan de hand is. En ik ken Delft niet en verwachtte een keurig net station. Ik teken dus bezwaar aan tegen deze bekeuring, maar impliciet ook tegen de manier waarop Delft mensen van buitenaf bestraft. Enig begrip voor mijn onwetendheid was beter op zijn plaats geweest. Hulp bieden is een teken van gastvrijheid.
Nine Raterink, Waalre

Download de laatste krant!

Energieweg 3
2627 AP Delft

T: 015 - 214 39 12