Een hobbelpaard tegen kinderarbeid

DELFT - Wie een rondje door het Agnetapark wandelt, komt vroeg of laat oog in oog te staan met een bijzonder kunstobject. Het stelt een hobbelpaard voor. Nee, niet het hobbelpaard van beeldhouwer Henk Tieman, dat stond in het Westplantsoen. Het object in het Agnetapark toont speels, maar is tegelijkertijd betekenisvol. Het ogenschijnlijk eenvoudige hobbelpaard blijkt bij nadere beschouwing een monument met een boodschap te zijn. 

Door Jeroen Stolk

Het is het Kinderrechtenmonument van kunstenaar Jean-Marie Mersmans. Het kunstwerk werd in 1998 geplaatst langs de Zocherweg en maakt sindsdien deel uit van het park.

Op het eerste gezicht nodigt het uit tot spelen. En dat is precies de bedoeling. Het hobbelpaard, uitgevoerd in terrazzo en voorzien van door kinderen gemaakte tegels, symboliseert het recht van ieder kind om te spelen, te ontdekken en simpelweg kind te zijn. 

Die speelsheid is geen toeval. Het monument ontstond in het kader van een internationale actie rond kinderrechten, waarbij wereldwijd aandacht werd gevraagd voor de positie van kinderen. In Delft deed men dat in de vorm van dit kunstwerk. Het moet ons herinneren aan rechten die soms vanzelfsprekend lijken, maar dat lang niet overal zijn. 

Wat het werk extra bijzonder maakt, is de betrokkenheid van kinderen zelf. De tegels die het hobbelpaard sieren, zijn ontworpen en gemaakt door jonge deelnemers. Daarmee is het monument niet alleen vóór kinderen, maar ook dóór kinderen tot stand gekomen. 

Op 22 mei 1998 werd het kunstwerk onthuld door Rita Kok-Roukema, echtgenote van premier Wim Kok. Vandaag de dag, bijna dertig jaar na plaatsing, staat het monument er nog altijd goed bij. 

De kinderen die destijds aan het kunstobject bijdroegen zijn nu dertigers. Was jij één van hen? Ga nog eens terug naar het Agnetapark en droom terug in de tijd. 

Maar ook voor hen die niets van doen hadden met het hobbelpaard; ga er eens kijken en bekijk de tegeltjes met kindertekeningen nauwkeurig. 

Ook vandaag de dag is kinderarbeid nog aan de orde van de dag. En ook nu blijft de roep het te stoppen.