Bij nacht en ontij met Leo Quack

Een ongeluk komt nooit alleen. Nog maar net was ik hersteld van de vorige smak, waarbij ik op het vliegveld half augustus mijn hand brak, en nu zit ik weer in de lappenmand. Een klein maandje geleden had ik van alles aan mijn hoofd, liep ik met een kistje de trap naar beneden, dacht ik nog: ‘ik moet even voorzichtig zijn’, maar wat daarna gebeurde ben ik kwijt. Uiteindelijk ging ik niet naar de stad, wat het plan was, maar naar het Westeinde Ziekenhuis. Daar kreeg ik te horen dat ik geluk had gehad, wat op dat moment zeker niet zo voelde. Voordeel was wel dat ik hersens bleek te hebben; ik had namelijk een zware hersenschudding. Ook had ik een hand gebroken, een hand gekneusd, een blauw oog en een scheurtje in mijn oogkas. Momenteel ben ik nog steeds herstellende. 

Veel thuis
Daardoor heb ik helaas veel festiviteiten aan me voorbij moeten laten gaan. Zo kon ik niet naar het jubileum van misschien wel het oudste familiebedrijf van Delft, Joh. van Buuren, waardoor ik er ook niet bij was toen De Foodtruck Club de eerste Delftse ondernemerspluim in ontvangst mocht nemen. Mooi om te zien dat het ondernemersbloed door de aderen van Lemar, Mika en Lyam Bavelaar stroomt. Hun vader en oom Manfred zal ook geen mogelijkheid onbenut gelaten hebben om campagne te voeren, wat natuurlijk niet gek is als je zo trots bent.
Wel kon ik voor mijn val op de elfde van de elfde naar Mooie Boules, waar duidelijk werd dat Eric en Silvia Wessling dit carnavalsseizoen door het leven gaan als Zijne Doorluchtige Hoogheid Prins Eric de eerste, Kabbelaar de achtenveertigste en Hofdame Silvia. Hopelijk gaan zij er in februari weer een mooi feestje van maken.
Verder was ik ook aanwezig bij de Hollandse Borrel van café de Oude Jan. Mooi om te zien dat dit soort evenementen nog altijd worden georganiseerd en hoeveel plezier mensen eraan beleven. Ook kwam ik natuurlijk weer genoeg bekenden tegen met wie ik lekker heb bijgekletst.
En voor de rest heb ik niet veel meegemaakt, niet uit onwil, maar het heeft lang geduurd voordat ik op kon staan zonder me duizelig te voelen. Gelukkig was dat vorige week vrijdag wel over, toen we met de kinderen en kleinkinderen Sinterklaas hebben gevierd. De geboorte van kleinzoon Joep, bijna twee jaar geleden, heeft ervoor gezorgd dat we er weer middenin zitten. Dan is het toch genieten, van de Sint en al zijn pieten. In Delft viel me wel op dat de Sint op zijn leeftijd toch wat minder soepeltjes zijn paard bestijgt, maar het gaat nog steeds. Daarnaast is het fijn dat de intocht ordentelijk is verlopen en er geen protesten zijn geweest.

Laatste weken
Dan heb ik ook van horen zeggen dat Luminescence in de Oude Kerk zeer de moeite waard is. Zelf gaan we er dit weekend heen en we kijken er ontzettend naar uit. Door het overweldigende succes zijn er extra voorstellingen, dus het is zeker de moeite waard om even te kijken of er nog kaarten zijn.
Verder heb ik dit jaar Lichtjesavond ook helaas overgeslagen. Ik hoorde wel dat het weer een succes was. Vroeger hadden we altijd levende kerststallen. Dat was genieten. Helaas is dat nu niet meer mogelijk, want zelfs al heb je er een kwispelende hond in staan, krijg je de Dierenbescherming op je dak. Daarin slaan we sowieso enigszins door, heb ik het idee. Een wolf bijt een meisje en wordt afgeschoten. Niet heel vreemd lijkt me, maar sommige mensen rouwen om wolf Bram en zeggen ‘dat ouders maar beter op hun kinderen moeten letten’. Dit lijkt mij de omgekeerde wereld.
Verder wil ik nog even de aandacht vestigen op de Kerstsamenzang, die Petra van Veenswijk en Gregor Bak op 23 december in de Maria van Jessekerk organiseren. Tot slot vrees ik dat er vóór de Kerst geen nieuw kabinet is. Hoe mooi de beloftes van tevoren ook waren, uiteindelijk komt de ware aard altijd weer naar boven.
Rest mij u alleen nog heel fijne feestdagen en een geweldig 2026 te wensen.