Frustratie rond veranderend sinterklaasfeest

Door Jeroen Stolk

DELFT - De viering van het sinterklaasfeest, vanaf de intocht tot het heerlijk avondje, is aan verandering onderhevig. De goedheiligman zelf lijkt weinig veranderd. Deze heeft nog steeds zijn statige uitstraling met zijn witte baard en rode mijter; een soort puntmuts versierd met een kruis. Ook zijn karakter lijkt nog hetzelfde: streng maar rechtvaardig. Wat zijn helpers betreft ligt de zaak nu wat anders. Zo verliezen de pieten langzaam hun kleur en zijn zij van knecht gepromoveerd tot rechterhand van de sint. Ook in de jaren zestig werd er met gemengde gevoelens naar de veranderingen rond deze tradities aangekeken. Zo werd met een verwijtend vingertje naar Eindhoven gewezen waar de ellende begonnen zou zijn. Daar zou, ‘op pedagogisch gebied’, zoals men dat omschreef, Piet zich verplicht voelen met zijn tijd mee te gaan. Niet langer zou hij de boeman mogen zijn, zei hij mistroostig volgens de Delftse Post uit 1963. Hierdoor zou het sinterklaasfeest haar luister verliezen, zo stelde men. Ook in 1965 waren er perikelen rond Sinterklaas en sprak men over een intocht die zowel letterlijk als figuurlijk in het water gevallen was. Als een verzopen kat, door de plenzende regen, arriveerde onze gulle gever op het Delftse stadhuis. De oude, doorweekte goedheiligman werd ontvangen in de raadszaal waar de burgemeester enkele woorden tot hem sprak. En dat was het dan. Via luidsprekers kon men op het marktplein meeluisteren. Sint voelde zich niet echt welkom in onze stad. De kranten spraken er schande van. Men vond de ontvangst alhier schril afsteken tegen het warme welkom dat hem in andere plaatsen ten deel viel.