‘Knight of the Guitar‘ betovert ook Delfts publiek

Onlangs stonden vijf topgitaristen, topvocalisten en een sterke begeleidingsband op het podium van de Boerderij in Zoetermeer. Het werd een zinderende muzikale avond voor een enthousiast publiek. Met zo’n goede line-up trek je publiek uit de hele regio dus ook gitaarminnende toeschouwers uit Delft die erbij waren. Martin Reitsma schreef deze sfeerimpressie.

Vijf topgitaristen op één podium, dat is ‘Knight of the Guitar’. Of vrij vertaald ridders ‘te gitaar.’ Deze meesters zijn achtereenvolgens: Jan Akkerman, Leendert Haaksma, Erwin Nyhoff en Joep Pelt. Voorts Mother’s Finest gitarist John Hayes die tijdens de tour enkele keren uitstapjes had om in de States op te treden met zijn band.

Ze zijn allen meester op de gitaar in hun eigen genre, maar schrijden ook geregeld over hun rockende grenzen heen en daar genoten velen van tijdens hun indrukwekkende optreden bij Poppodium De Boerderij.

Schrijver dezes ontkomt niet aan superlatieven over deze muzikanten en hun optreden. Het was immers puur genieten tijdens de donkere dagen voor kerst.

Tekst & foto’s: Martin Reitsma

Knight of the Guitar, ijzersterk collectief!

Het voelde bijna als een van de uitverkorenen om erbij te mogen zijn en te genieten van de vaak prachtige, gierende en wervelende gitaarsoli van deze grootmeesters op gitaar.

Met al deze gitaariconen kon het niet anders dan een ultieme gitaarervaring worden tijdens de gitaar’adelijke’ Knight of the Guitar. Tel daarbij op dat ook zangeres Laurie Akkerman met haar gedegen vocale opleiding - onder meer in Londen - een aantal pakkende songs liet horen en de begeleidingsband van Jan Akkerman met toetsenist Coen Molenaar, bassist David de Marez Oyens en drummer Marijn van den Berg er een van hoog niveau is met een overdonderende sterke sound. Dat wisten we al van My Brainbox en van de formatie Tristan. Maar ook deze avond werd dit weer bevestigd.

Zinderend gitaargenot, de lat lag hoog

Het werd een avond waarop het publiek zich liet meevoeren op de golven van inspirerende muziek, virtuositeit en pakkende en groovende riffs en licks. Het indrukwekkende collectief stuwde elkaar naar grote hoogten. De vonk sloeg al snel over naar de zaal. Spitsvondige en originele invalshoeken, nooit saai, altijd opwindend. Het muzikale collectief had de lat hoog gelegd, ook deze avond weer, het heilig vuur brandde.

Deze gitaarridders openden al direct spectaculair. Dit was de opmaat naar een onvergetelijke avond strakke rock met invloeden uit de jazz, blues en pop. IJzersterke gevarieerde composities.

Vader en dochter Akkerman op één podium

Vanaf de opening werd het publiek meegezogen in een beklijvende luistertrip vol gitaren, een ritmesectie op stoom en oorstrelende vocalen die al je gevoel voor tijd en ruimte deden vergeten. Rustige passages werden afgewisseld met stuwende, dynamische en virtuoze klanken uit de gitaren.

Erwin Nyhoff zong vol elan ‘Waltzing Mathilda’ ook bekend als ‘Tom Traubert’s Blues’, een liedje dat evenwel niet over walsen of dansen gaat en ook niet over een meisje maar over een Australiër die in de bush altijd zijn plunjezak meesleept, liefkozend Mathilda genoemd. Erwin en Jan kregen er de zaal mee stil. ‘You’ve really got a hold on me’ volgde, een pakkende song gezongen door Laurie Akkerman met op gitaar haar vader Jan, Erwin Nyhoff en Joep Pelt. ‘Black Betty’ volgde en bleek nog niets van zijn dynamiek verloren. Het statige en mooie ‘Leningrad’ van Billy Joel werd gezongen door Erwin Nyhoff, melancholie zonder triest te worden. Breekbaar en soms hypnotiserend. Het riep gevoelens op van heimwee naar onbestemde verten. Iedereen verkeerde in grootse muzikale vorm. Het publiek reageerde enthousiast met daverend applaus dat tot in het stadshart van Zoetermeer te horen moet zijn geweest.

Opnieuw sterke uitvoeringen van ‘Piece of my heart’ en ‘Slowbeat’ volgden. John Hayes en Leendert Haaksma duelleerden op het scherpst van de snede met een voortreffelijke uitvoering van ‘Purple Haze’ van Jimi Hendrix. Het predicaat ‘snarenoctopus’ bleek weer eens op hen van toepassing.

Excellent spel op Jan’s Gibsongitaar

‘Answers Questions’ van Focus 3 uit 1972 bracht mooie herinneringen terug aan de toptijd van Focus. Akkerman excelleerde op zijn Gibson, het was perfecte schoonheid. Haaksma bleef niet achter met imponerend gitaarspel. ‘Anonymous’ van het album ‘In and out of Focus’ uit 1970 bleek een huzarenstukje op snaren met Akkerman, Haaksma en Hayes in glansrollen. Complexe structuren op formidabele wijze gespeeld. Ook de begeleidende band maakte opnieuw indruk. Akkerman en zijn toetsenist Molenaar wisselden blikken van spelplezier en genoegen uit.

‘Baby Love’ bracht al deze topgitaristen weer samen op het podium en het beklijfde. De gitaristen, vocalisten en begeleidende band regen de hoogtepunten moeiteloos aan elkaar met een lange en pakkende en betoverende uitvoering van ‘Somebody To Love van Jefferson Airplane. Laurie Akkerman en muzikanten zetten de complete Boerderij op zijn kop met Aretha Franklin’s ‘Think’. Soulfull, pure R &B het kwam regelrecht uit haar hart met een begeleidend collectief op zijn best. Voor menig zangeres is het haar ultieme droom om begeleid te worden door zo’n topcollectief aan muzikanten. Laurie deed het gewoon.

Jan Akkerman en zijn Knights namen afscheid van het gepassioneerde publiek maar niet voordat een magistrale uitvoering van Hocus Pocus het publiek nog eenmaal in zijn greep hield. Het was een betoverende avond met het beste dat de Nederlandse muziekscène te bieden heeft.