Herinneringen aan de Meermanstraat
DELFT - Op een zonnige middag verzamelde een groep van oude vrienden zich voor een bijzondere reünie. De sfeer was gemoedelijk, gevuld met gelach en gesprekken over vervlogen tijden. Deze groep mensen heeft ooit samen in dezelfde flat gewoond, een gebouw vervuld met herinneringen dat binnenkort gesloopt gaat worden. De samenkomst is dus eigenlijk een afscheid van de plek, waar hun jeugd zich heeft afgespeeld.
Door Doris Steijger
‘We wilden toch met z'n allen afscheid nemen,’ begon Sandra Tersmette die dag georganiseerd heeft. ‘We hebben hier een geweldige tijd gehad. Leuke dingen meegemaakt, zoals de zeepkistenrace, die hier in de wijk werd georganiseerd. We bouwden zelf karren en dan raceten we tegen elkaar.’ Het was een tijd vol avontuur en onschuld, waarin de ouders van veel bewoners werkten bij de lokale kabelfabriek, de NKF. De flat zelf was ooit gebouwd voor de werknemers van de fabriek, waardoor de gemeenschap hecht was.
De kabels van het verleden
‘Mijn vader werkte als kabelmonteur bij de NKF,’ vertelde een andere aanwezige. ‘Hij legde kabels aan in wijken en steden. Een hoop mensen in deze flat hadden iets met de fabriek te maken. Het was echt een gemeenschap van werknemers, families die elkaar kenden en ondersteunden’, herinnert Robert Gillesse zich. De kinderen van de flat hadden niet alleen een gezamenlijke band door hun ouders, maar creëerden ook hun eigen avonturen. ‘We klommen ook van de achtste verdieping langs de regenpijp naar beneden,’ zegt Rik Tersmette lachend. ‘Dat was best gevaarlijk, maar zulke dingen deden we toen.’ Het was een tijd waarin de grenzen van de jeugd werden verkend, en elke dag een nieuw avontuur was.
Kattenkwaad
De verhalen over kattenkwaad waren eindeloos. Van sneeuwballen gooien vanuit de lift tot brommers sleutelen in de kelder, de kinderen van de flat vonden altijd wel een manier om zich te vermaken. ‘We rolden sneeuwballen op, namen ze mee in de lift en gooiden ze van bovenaf naar beneden,’ Frank van Rijn met een grote glimlach. ‘En in de keldergangen voetballen, zelfs als het slecht weer was. Natuurlijk kwamen de bewoners van de eerste verdieping altijd klagen over het lawaai.’
De sociale cohesie
Een opvallend aspect van de flat was de sociale cohesie die er heerste. ‘De sociale controle was hoog,’ Sandra Tersmette. ‘Iedereen kende elkaar. Onze vaders werkten allemaal in de fabriek en dat verbond ons als gemeenschap. Het was een soort grote familie.’ Deze verbondenheid kwam niet alleen voort uit het gedeelde werkverleden, maar ook uit de activiteiten die de bewoners samen ondernamen.
‘Eén keer per jaar organiseerden we een flatfeest,’ vertelt Ernie Dalu. ‘Het waren de kinderen van de flat die een act opvoerden voor de oudere bewoners. We deden optredens, zorgden voor hapjes en drankjes. Het was een feest voor iedereen.’
Een jeugd vol avontuur
Nu, jaren later, komt het einde van de flat in zicht. ‘Het doet wel pijn dat de flat gesloopt wordt,’ zegt Ernie Dalu. ‘Je hebt hier je jeugd doorgebracht, al die avonturen meegemaakt. En nu verdwijnt dat allemaal.’ Hoewel de flat fysiek zou verdwijnen, bleven de herinneringen levendig in de gesprekken van die dag. Frank van Rijn voegt hier aan toe: ‘Altijd als ik hier in de buurt kom zie ik de flat boven de gebouwen eromheen uit tornen en word ik steeds weer even herinnerd aan onze tijd hier.’
Terwijl de middag vorderde, deelden de vrienden nog meer verhalen over hun kindertijd in de flat. ‘We hadden een speeltuintje achter de flat, dat we het ‘landje' noemden,' vertelt Nicole van Rijn. ‘We speelden daar tot de lantaarnpalen aangingen, want dan wisten we dat het tijd was om naar huis te gaan.' Pietro Fruianu herinnerde zich de winters: ‘Als het sneeuwde, gingen we met z'n allen schaatsen op de vaart achter de flat. Dat waren mooie tijden.' Het leven in de flat was vol vreugde en avontuur volgens de kinderen van de Meermanstraat.
