Westerpop: de eerste 10 edities, 1989 tot en met 1999
AlgemeenDELFT - Op 7 en 8 juli vieren we de 30e editie van Westerpop in Delft. Om dat te vieren, en alvast een voorproefje te geven, kijken we de komende weken terug op eerdere edities. Deze week kijken we naar de periode van 1989 tot en met 1999.
Westerpop 1989: Begroting FL 5500,-
“Wie wil er spelen op Westerpop? Onkostenvergoeding: 75 gulden.” De poster die in de lente van 1989 in oefenruimte SPOD wordt opgehangen is helder. Er is een buurtfeest in het Westerkwartier en lokaal talent wordt verzocht zich te melden. Het zijn de eerste stappen richting een evenement dat zal uitgroeien tot hét muziekfestival van Delft. Al is de kennis en ervaring om dat te kunnen organiseren nog amper aanwezig. Het podium was een gehuurde trailer, gebracht door Rob Bouwer, vrachtwagenchauffeur. De eerste schade was een feit, tientallen trottoirtegels waren tijdens het transport eruit gereden op het schoolplein. De bar was een boot, gemaakt van steigermateriaal. De geluidsinstallatie was een discoset, dus eigenlijk niet geschikt om ook bands over te laten spelen. Burgemeester van Walsum reed met zijn fiets door het Westerkwartier en moedigde de jeugd aan er een mooi feest van te maken. Dat werd het. Het veld was te groot voor 900 bezoekers over twee dagen.
Het jaar erop verplaatste het feest naar het intieme pleintje achter het buurthuis in de Raamstraat. Het Buurthuis voldeed goed als kleedkamers. Waarom de enige dichteres in de historie van het festival, Tineke Zaadnoordijk, ooit is geboekt, is met terugwerkende kracht niet meer toe te lichten. De discoset werd ingeruild voor een professionele geluidset inclusief geluidsman, mede mogelijk gemaakt door O.J.C de Eland.
In 1991 was er veel te doen om straatmuzikant Toon Windmeijer. Deze markant zingende accordeonist die meestal te vinden was op de Visbanken in de stad, werd opgepikt en een groter podium gegund. Waar Toon normaliter duizenden voorbijgangers in de stad trotseerde, sloeg plankenkoorts toe op het festival. Toon dronk nauwelijks alcohol, maar met de hulp van een fles jenever was daar dan toch zijn debuut op het roemruchte Delftse podium. The Groovetones was de eerste bluesband op het programma. Het was een opmaat van vele shows van bands die dit uitermate sympathieke met rook en drank doordrenkte genre vanaf dat jaar zouden gaan geven.
De enige catering in die tijd werd gedaan door Delftenaar Simon Bunder; bekend om zijn bijzondere voertuigen met Luilak waaronder het rijdende bankstel en de surfplank met motor. Simon verkocht hamburgers. De bakplaat werd verwarmd door een losse gastank uit een auto. De brandweer die de veiligheid moest bewaken, verloor de discussie over de veiligheid van die gastank met Simon. Op het drukste moment van de dag, tijdens etenstijd, was Simon ineens onvindbaar. Een rij hongerige klanten die een hamburger ambieerden, begon te klagen bij de organisatie. Simon was een oude vriendin tegengekomen en de liefde nam acute vormen aan, resulterend in een vrijpartij achterin zijn stationwagen. Het duurde even, totdat Simon weer plaatsnam achter zijn hamburgerkraam, met de uitspraak: ‘Wie is er dan?’
Frans Bauer deed een optreden voor 350 gulden na twaalf uur, voor de massaal aanwezige vrijwilligers, binnen het buurthuis. Hij wilde eerst niet optreden vanwege de uitgelaten stemming die schreeuwerig aanvoelde. Met overtuigingskracht van zijn vader en twee beveiligers was hij toch overtuigd om het te gaan doen. Het zal niet de boeken ingaan als het beste optreden. Hij kwam niet boven het geluid uit van de uitbundige Westerkwartierders. Het optreden haalde helaas de eindstreep niet. Er brak een vechtpartij uit.
Son of Tarzan was de eerste artiest die tijdens zijn show het dak van het zelfgebouwde festivalpodium beklom. Waaghalzerij kwam vaker voor. Het jaar erop deed Huub Hangop er nog een schepje bovenop. Die voelde de urgentie om via de regenpijp al zingend met een draadloze microfoon tot op de nok van het dak van Buurthuis de Wending te klimmen, om vanaf daar zijn recente hit ‘Wat ben je lelijk, van dichtbij’ te promoten.
De achtste editie in 1996 gaat de boeken in als een bijzondere editie, om de volgende reden: Delft bestond 750 jaar en Westerpop werd eenmalig als themafestival omgedoopt in Delft 750 Decibel. Het was ook het jaar om terug te keren naar het grote grasveld, en het jaar dat buitenlandse artiesten van een iets bekendere status voor het eerst hun intrede deden. De Amerikaanse Bluesrocker Michael Katon en de Engelse folkband de Whiskey Priests werden bij het eveneens in Delft gevestigde Mojo Concerts vastgelegd. Die laatste band was te laat op het festival, omdat de navigatie vanaf een ouderwetse kaart niet goed ging. Het Delftse Alquin met een volledig dronken en beschonken bassist Dicky Schulte Nordholt in hun gelederen, werd tijdens het concert vanaf de zijkant toegeschreeuwd om langer door te spelen, om tijd te rekken voor het afsluitende Whiskey Priests. Er werden weddenschappen afgesloten of de zeer instabiele bassist het wel vol zou houden tot het einde van de uitgelopen set. Met behulp van een runner op een scooter werden de Whiskey Priests alsnog het festival binnengeloodst. De tourbus van deze Engelse band werd als bij een overval door de aanwezige crew in wereldrecordtijd leeggetrokken en gestript, om de show alsnog mogelijk te maken. Het werd de allersnelste change-over allertijden. De Engelsen stonden erbij en keken ernaar.
Het buurthuis brandde af in 1996, wat een domper was. De administratie van het festival werd gered door Willem de Bie. Deze medeorganisator van destijds haalde de harde schijf uit de enige Westerpop-PC, van de rokende puinhopen van een volledig platgebrand buurthuis. Een min of meer verplichte sabbatical in 1997 was het gevolg.
Op de 9e editie in 1998 was het festival terug op het grote grasveld met onder meer het Zeeuwse BLØF. Hits als ‘Aan de kust’ en ‘Liefs uit Londen’ werden luidkeels meegezongen. De gage bedroeg 2500 gulden. De manager van BLØF, Frank van der Meijden, die ook bekend stond als manager van Doe Maar, kwam met een welgemeend compliment over de goede organisatie van het festival, met zijn uit louter en alleen bestaande groep vrijwilligers. Dat compliment van iemand van zo’n status werkte enorm motiverend. The Godfathers uit Engeland hebben op deze editie voor een memorabele nacht gezorgd. In het Grotius College werd na het festival een nachtconcert gegeven dat zijn weerga niet kende. Tot het daglicht werd is er doorgespeeld, op basis van verzoekjes van de crew. Het bier was op, wijn was het enige wat nog beschikbaar was.
De 10e editie in 1999 had te kampen met uitvallers. Kane en Postmen vielen uit door ziekmeldingen van de zangers Winand Woesthoff (Kane) en Remon Stotijn (Postmen). Voor Postmen was er allerlaatst nog wel een vervanger gevonden door E-Life & U-Niq. Hun intrede op het backstage-terrein in een luidruchtige met zware beats overladen dikke zwarte geblindeerde Mercedes en met net zulke vette sieraden om, was de opmaat naar nieuwe tijden. Hip Hop is here!
Westerpop 1999 Begroting FL 87.000,-
Volgende week, editie 11 t/m 20, 2000 t/m 2009